କରୋନା କବଳରେ ଆମକୁ ପକେଇଦେଇଛନ୍ତି ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ 

ମେ ୪, ୨୦୨୦ରେ orissamatters.comରେ ମୋ ଲେଖାର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା : Corona Quagmire// Country Now a Lab of Death

ମେ 5, 2020ରେ ସୁରତରୁ ମିଳିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀ ବିବରଣୀ ସହ ମୁଁ ଲେଖିଥିଲି Modi has made our land a lab of death

ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଦେଖୁଛି ନ୍ୟୁୟର୍କ ଟାଇମ୍ସର ଏକ ଆଲୋଚନାରେ ଏହି ଏକ କଥା କୁହା ହୋଇଛି ।

ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ –

ନେତାଜୀଙ୍କ ଚିତାଭସ୍ମ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନାଁରେ ବିସର୍ଜିତ ହେଲା, ଅଥଚ ତାଙ୍କ ନାମରେ ନାଟକ ସରୁନି

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷଙ୍କ ଚିତାଭସ୍ମ କଟକରେ ଥିବା ଷ୍ଟେଟ ବ୍ୟାଙ୍କର ଜଣେ ବଙ୍ଗାଳୀ ଅଫିସରଙ୍କ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ହେତୁ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଚିତାଭସ୍ମ ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ବିସର୍ଜିତ ହୋଇଗଲା ସେତେବେଳେ ଓଡ଼ିଶାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ଜାନକୀ ବଲ୍ଲଭ ପଟ୍ଟନାୟକ ।ତାଙ୍କରି କାଗଜ ଭାବେ ବିଦିତ ‘ସମ୍ବାଦ’ରେ ଏହି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଭୁଲ ସମ୍ପର୍କରେ ମୁଁ ସବିଶେଷ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିଥିଲି ୧୮.୪.୧୯୯୬ ତାରିଖରେ । ସେ ମରିନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଦାବି କରୁଥିବା ବଙ୍ଗାଳୀମାନେ କାଳେ ବିଗିଡ଼ିବେ ସେହି ଭୟରେ ଜାନକୀ ବାବୁ ବି ନୀରବ ରହିଲେ । ବିଜୁ ବାବୁଙ୍କୁ ଭେଟି କଥାଟି ମୁଁ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲି । ମୋର ମାନେ ହୋଇଥିଲା, ସେ ମୋ ସହ ଏକମତ ବୋଲି । କିନ୍ତୁ ସେହି ଏକା ଭୟ, ବଙ୍ଗାଳୀଏ କାଳେ ପ୍ରତିବାଦ କରିବେ । ଶେଷରେ ଗାନ୍ଧୀଜୀଙ୍କ ନାତି ତୁଷାର ଗାନ୍ଧୀ ସେହି ଚିତାଭସ୍ମକୂ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଭସ୍ମ ଭାବେ ଗଙ୍ଗାରେ ବିସର୍ଜିତ କରଦେଲେ ।

ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ନେତାଜୀଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ କୂଳଲଙ୍ଘା ନଦୀ ପରି ମାତି ଉଠିଛନ୍ତି, ବିଶେଷତଃ ଆମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଓ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି, ସତ ଜାଣିବାରେ ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ କି ?

ସମ୍ଭାଦରେ ପ୍ରକାଶିତ ମୋ ସ୍ତମ୍ଭ ସିଂହାବଲୋକନର ସଂହିତାୟିତ ସଂସ୍କରଣରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ସମଗ୍ର ଲେଖାଟିକୁ ମୁଁ ନିମ୍ନରେ ରଖୁଛି । ବଙ୍ଗାଳୀମାନଙ୍କ ଅଯଥା ଯିଦ ହେତୁ ନେତାଜୀଙ୍କ ଚିତାଭସ୍ମ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ କଟକକୁ ଆସି ବି ସମ୍ମାନ ପାଇଲାନି ।

ଏବେ ଏହି ଲିଙ୍କ୍  ସହାୟତାରେ ସମଗ୍ର ଆଲୋଚନାଟି ଅନୁଧ୍ୟାନ କରାଯାଉ । 

https://bit.ly/2KJ9hht

ତିନି ବିବାଦୀୟ କୃଷି ବିଧାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି ଜନମତ ଲୋଡ଼ାଯାଉ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

କୃଷକମାନେ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ତିନୋଟିଯାକ କୃଷି ବିଧାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଡି ତହିଁ ଉପରେ ଜନମତ (referendum) ନିର୍ଣୟ କରନ୍ତୁ ଓ ତାଙ୍କ ଯଦ୍ଦୃଚ୍ଛାଚାର ହେତୁ ଭାରତର ଗଣତନ୍ତ୍ର ଯେପରି ତାର ପରିଚୟ ହରାଇବା ଆଡ଼େ ପ୍ରଧାବିତ ହେଉଛି ତହିଁରେ ଗରି ଲଗାନ୍ତୁ ।

ଆନ୍ଦୋଳନରତ କୃଷକମାନେ କୃଷକ ନୁହନ୍ତି , ଦଲାଲ ବୋଲି ମୋଦିଆନମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଚାର ଚଳାଇଛନ୍ତି ତାହା ବନ୍ଦ ହେବା ଦରକାର ।

ଏହି ତିନୋଟିଯାକ ବିଧାନ ଯେତେବେଳେ ଦେଶର ସମଗ୍ର କୃଷକ ସମାଜକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ସୁନିଶ୍ଚିତ , ସେତେବେଳେ ସବୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଭାଷାରେ ଏହି ବିଧାନମାନେ ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇ କୃଷକ ଓ କୃଷିଜୀବୀ ସମୁଦାୟକୁ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଧ୍ୟାନ , ଅନୁଶୀଳନ ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ଦରକାର ଏବଂ ଏହା ପରେ ଏହି ତିନି ବିଧାନ ଉପରେ ସେମାନଙ୍କ ମତଦାନ ପାଇଁ ଆହ୍ଵାନ ଦିଆଯିବା ଦରକାର ।

ଏପରି ନ କରି ସାଧାରଣ ଚାଷୀ ପାଇଁ ଅବୋଧ୍ୟ ଭାଷା ଓ କିଟିମିଟିଆ କାଇଦାରେ ତିଆରି ଶାବ୍ଦିକ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲକୁ ଆଇନ ରୂପରେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନଦିଦିଆଯିବା ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଓ କ୍ଷମତାସୀନ ଦଳର ଅବିମୃଷ୍ୟକାରୀତା ଭିନ୍ନ କିଛି ବି ହୋଇନପାରେ । ଭିନ୍ନ ଭାବେ କହିଲେ ଏହା ହିଁ ଦେଶଦ୍ରୋହ; କାରଣ ଦେଶର ଅନ୍ନଦାତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରଶାସନିକ ପ୍ରତାରଣାକୁ ଦେଶଦ୍ରୋହ ଭିନ୍ନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସଜ୍ଞା ପ୍ରଦାନ କରିହେବନି ।

ଗୋଟିଏ ରାଜନୈତିକ ଅର୍ଥନୀତି ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ଅର୍ଥନୀତିର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ନ ହୋଇ ଏକା ରାଜନୈତିକ ଅର୍ଥନୀତି ଆଧାରିତ ବହୁ ଦଳଙ୍କ ଭିତରେ ଯେଉଁ ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ହେଉଛି ତାହା କ୍ଷତିକାରକ ଅର୍ଥନୀତିର ବିଲୋପ କରୁନାହିଁ । ମନମୋହନ ସିଂହ ଚଳାଇଥିବା ଅର୍ଥନୀତି ଭାରତକୁ ଉଜାଡ଼ି ଦେଲା ପରେ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ବିତାଡ଼ିତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ଏକା ଅର୍ଥନୀତିର ଗୋଟେ ଉଦଗ୍ର କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ଦଳକୁ କ୍ଷମତାକୁ ଆଣିଲେ, ଠିକ୍ ଯେମିତି ଗୋଟେ ଜିଅନ୍ତା ମାଛ ତତଲା ତାଉଆରୁ ଡେଇଁ ଚୁଲିରେ ପଡ଼େ । ଅତଏବ, ଦୁଇ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀ ଅର୍ଥନୀତିରୁ କୌଣସି ଗୋଟିକର ନିର୍ବାଚନ ପାଇଁ ଆମ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ କୌଣସି ସୁଯୋଗ ନଦେଇ ଜନଦ୍ରୋହୀ ଅର୍ଥନୀତିର ଉଦଗ୍ର କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ କ୍ଷମତା ଦଖଲ କରୁଛନ୍ତି ଓ ଲୋକେ ମହର୍ଗରୁ ଯାଇ କାନ୍ତାରରେ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି । ଏହି କନ୍ତାର କବଳରେ କୃଷକମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି ।

ଯେହେତୁ ମନମୋହନ ସିଂହଙ୍କ ଅପଶାସନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହିଁ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦିଙ୍କୁ ପାର୍ଲିଆମେଣ୍ଟରେ ପାଶବିକ ସଂଖ୍ୟାଗରିଷ୍ଠତା ପ୍ରଦାନ କରିଛି, ସାନି ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ଯେ ଲୋକେ ତାଙ୍କ କବଳରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ତାହା କୁହାଯାଇପରିବନି । ଅଦାଲତ ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉ ବା ପୋଲିସ-ମିଲିଟାରୀ ବଳ ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ଵାରା ହେଉ ବା ଅମୋଘ ଅସ୍ତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉ, ଏହି କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଯଦି ଭାଙ୍ଗିଦିଆଯାଏ , ତେବେ ଭାରତର ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ର ସେହି ବିପତ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଠେଲି ହୋଇଯିବ, ଯେଉଁ ବିପତ୍ତିର ସମ୍ଭାବ୍ୟ ରୂପରେଖ ଦେଇଥିଲେ ଆମ୍ବେଦକର ଚିଠା ସମ୍ବିଧାନର ତୃତୀୟ ପଠନ ବେଳେ, ବିତର୍କର ଉତ୍ତରରେ । ସେ କହିଥିଲେ ଧନୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାତ ଯଦି ବନ୍ଦ କରା ନଯାଏ, ଧନତନ୍ତ୍ରର ଶିକାର ହୋଇଥିବା/ ହେଉଥିବା ଭାରତର ଜନସାଧାରଣ ବହୁ କଷ୍ଟ ଅର୍ଜିତ ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେବେ । ମନେହୁଏ, ଏହା ହିଁ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ।

ଏହା ନ ହେଉ ବୋଲି ଯଦି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦି ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ କଣ୍ଠୀୟ କେଳାଖେଳ (wordy acrobatics) ପରିତ୍ୟାଗ କରି ତିନି ବିବାଦୀୟ କୃଷି ବିଧାନକୁ ଭାରତର ସବୁ ପ୍ରାନ୍ତୀୟ ଭାଷାରେ ଅନୁଦିତ କରି ତହିଁ ଉପରେ ପ୍ରଥମେ ଜନମତ (referendum) ନିର୍ଣୟ କରନ୍ତୁ । ଓ ତଦନୁଯାୟୀ କୃଷି ଆଇନ ସଂଶୋଧିତ ବା ପୁନଃ ପ୍ରଣୀତ ହେଉ । 

ଅକର୍ମଣ୍ୟ ବିଧାନସଭା: ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜାତୀୟ ଲଜ୍ଜା

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନସଭା ପୂର୍ବ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କର୍ମନିର୍ଘଣ୍ଟ ନାଟକୀୟ ଶୈଳୀରେ ଉଜେଇଁ ଦେଇ ଉପଯୁକ୍ତ ବିଧାୟକୀୟ ବିଜ୍ଞତା ବିନା ଅତିରିକ୍ତ ବ୍ୟୟ ମଞ୍ଜୁରୀ ବିଲ୍ ପାରିତ କରିଛି । ଯେପରିଭାବେ ଏହି ଅଧିବେଶନ ଚାଲିଥିଲା ତାହା ଏହି ବିଧାନସଭାର ଅକର୍ମଣ୍ୟତା ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗୁଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରୁଥିଲା । ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜାତୀୟ ଲଜ୍ଜା ସତେ ଅବା ଆଉ ଅନୁଭବ୍ୟ ନୁହେଁ । ଶାସକ ଦଳ ଯଦି ବିଧାନସଭାକୁ କହେ – ଆଲୋଚନା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରସଙ୍ଗ ନାହିଁ , ତେବେ କି ଶାସନ ଚାଲିଛି? 

ବିରୋଧୀ ଦଳମାନେ ଯଦି ଆଲୋଚନାରେ ସହଯୋଗ ନ କଲେ, ଶାସକ ଦଳର ସଭ୍ୟମାନେ ଆଲୋଚନା କରିବାରେ କିଛି ବାଧା ଥିଲା? ଗୃହ ଚଳାଇବାରେ ବାଚସ୍ପତିଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆଉ କେହି ତୁଲାଇବ କି? ବାଚସ୍ପତି ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ସେ ତାଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ ନ କରିବା ଯେ ଏହି ଅଧିବେଶନ କାଳରେ ବିଧାନସଭା ଅକର୍ମଣ୍ୟ ହୋଇଯିବାର ଏକ ମୁଖ୍ୟ କାରଣ , ଏହା ହୃଦ୍ବୋଧ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି । 

ପରିସ୍ଥିତି ଯାହା ବି ହେଉ , ବିଧାୟକୀୟ ବିଜ୍ଞତା ଦ୍ଵାରା ବିଧାନସଭା ଚାଲିବା ଆବଶ୍ୟକ ।  ଏହା ନ ହେଲେ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନସଭା ଅପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ହୋଇଯିବ । ଏହା ହେବ ଆମ ଜାତିର ଜାତୀୟ ଲଜ୍ଜା ।  

ପରୀର ହତ୍ୟା : ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହିଁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ଆମେ ଓଡ଼ିଆଏ ଯଦି ନିଜକୁ ଏକ ପରିବାର ବୋଲି ଭାବୁଥାଉଁ , ତେବେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉପରେ ଆମେ ଏବେ ଗୁରୁତ୍ଵ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ହେଲା: ପରୀ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଉତ୍ତରଦାୟୀ କି ନୁହଁ ? ମୋ ବିଚାରରେ ସେ ହିଁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ । କାହିଁକି, ମୁଁ ତାହା କହିବି । 

ନୟାଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ଯଦୁପୁର ଗାଁର ୫ ବର୍ଷିୟା ଝିଅଟି ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଖେଳୁଥିଲା ; କିନ୍ତୁ ଖୋଜିଲେ ମିଳୁନି ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ ପାଇଲା ପରେ ପୋଲିସ ଯଦି ତାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ତତ୍ପରତା ପ୍ରକାଶ କରିଥାନ୍ତା, ହୁଏତ ସେ ହତ୍ୟାର ଶିକାର ହୋଇନଥାନ୍ତା । ପୋଲିସ କାହିଁକି ଖୋଜିଲାନାହିଁ ତାର ଉତ୍ତର ଆମେ ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।

ବସ୍ତାରେ ବନ୍ଧା ଗଳିତ ଶବ ରାଜ୍ୟ ଅପରାଧ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପ୍ରୟୋଗଶାଳା ଦ୍ଵାରା ପରୀର ଶବ ବୋଲି ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇସାରିବା ପରେ ତା ପାଇଁ ପଞ୍ଜୀକୃତ ଘଟଣାକୁ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରିସାରିବା ପରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ପୋଲିସ ଆତତାୟୀକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ତତ୍ପରତା ପ୍ରକାଶ କରିବା କଥା ତାହା କଲା ନାହିଁ । କାହିଁକି କଳା ନାହିଁ? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।

ପୋଲିସର ଏହି ରହସ୍ୟଜନକ ନିଷ୍କ୍ରିୟତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ନୟାଗଡ଼ଜିଲ୍ଲାର ଦୁଇ ବିବେକରକ୍ଷକ ଭୁବନ ଚାନ୍ଦ ହାତୀ ଓ ଶାନ୍ତନୁ ବିଷୋଇ ୧୯.୧୦. ୨୦୨୦ ତାରିଖରେ ଜିଲ୍ଲାପାଳ ଓ ଜିଲ୍ଲା ପୋଲିସ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ କି, ଯଦି ଏହି ମର୍ମନ୍ତୁଦ ହତ୍ୟାର ଅପରାଧୀକୁ ସପ୍ତାହକ ଭିତରେ ଧରା ନ ଯାଏ, ପରୀ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟ ଦାବିରେ ସେମାନେ ଅନଶନ ଧର୍ମଘଟ କରିବେ । ଏହା ତ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅବଗତିକୁ ତତ୍କାଳ ଆସିବାକୁ ବାଧ୍ୟ; କାରଣ ଏହା ହିଁ ପ୍ରଶାସନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା । ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରଶାସନ କାହିଁକି ନୀରବ ରହିଲା? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ସାଧାରଣ ପ୍ରଶାସନ ଓ ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । କାରଣ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।

କେବଳ ଏତିକି ନୁହଁ, ସେମାନେ “ମିସନ୍ ପରୀ” (Mission Pari ) ନାମକ ଏକ ନଭମଞ୍ଚ ସ୍ଥାପନ କରି ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟପଟ ରଖିଥିଲେ । ଏତଦ୍ଦ୍ବାରା ସମଗ୍ର ଓଡ଼ିଶା ଏହା ଅବଗତ ହୋଇଥିଲା । ନୟାଗଡ଼ ପ୍ରଶାସନ ଓ ପୋଲିସ କଣ କଲେ? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ସାଧାରଣ ପ୍ରଶାସନ ଓ ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।

ଘୋଷଣା ମୁତାବକ ଆମରଣ ଅନଶନ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଭୁବନ ଓ ଶାନ୍ତନୁ ୨୮.୧୦.୨୦୨୦ ତାରିଖରେ । ପରୀର ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ଧରିବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଥିବା ସ୍ଥାନୀୟ ପୋଲିସ ଅନଶନକାରୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସକ୍ରିୟ ଉଠିଲା । ଅନଶନ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କଲା । ଥାନା ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ସେମାନଙ୍କୁ ୨୯.୧୦.୨୦୨୦ ତାରିଖ ରାତିରେ ଉଠାଇ ନେଇ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି କଲେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଭଗ୍ନ ଆଳରେ । ପରୀକ୍ଷାରେ ଦେଖାଗଲା, ସେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥ । କୋବିଦ ପରୀକ୍ଷା ବି ହେଲା । ସଂକ୍ରମଣ ନଥିଲା । ସେହି ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ସେମାନେ ସେହିପରି ଆମରଣ ଅନଶନରେ ରହିଲେ । ନଭେମ୍ବର ୨ ତାରିଖରେ ଜିଲ୍ଲା ପୋଲିସ ମୁଖ୍ୟ ଓ ଉପଜିଲ୍ଲାପାଳ ପହଞ୍ଚି ପରୀ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ହେବ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲା ପରେ ଅନଶନ ଭାଙ୍ଗିଲା । ଏହି ସାମାଜିକ ଉଦ୍ବେଳନର ପ୍ରତିସ୍ତରର ଟିକିନିଖି ଖବର ରାଜ୍ୟ ଗୃହ ବିଭାଗ ଓ ସାଧାରଣ ପ୍ରଶାସନ ବିଭାଗକୁ ଯାଇ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅବଗତିକୁ ଯାଉଥିଲା । ତା ପରେ କଣ ହେଉଥିଲା? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ସାଧାରଣ ପ୍ରଶାସନ ଓ ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।

ପରୀ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଅନଶନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ପରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହତାଶ ହୋଇପଡ଼ିଥିବା ତାର ବାପା ମା ବସିଥିବା ବିଧାନସଭା ସମ୍ମୁଖରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ବସିବାରୁ ପୋଲିସ ଯେପରି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଝାମ୍ପି ପଡ଼ିଲା, ତାହା ଟିଭି ପ୍ରସାରଣରେ ଦେଖି ବିଧାନସଭା ପଡ଼ିଲାଉଠିଲା । କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଅପରାଧ ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା (CBI) ଦ୍ଵାରା ତଦନ୍ତର ଦାବି ଜୋର ଧରିଲା । ସରକାର ନିଜ ପୋଲିସର ଅପରାଧ ତଦନ୍ତ ଶାଖା ଦ୍ଵାରା ତଦନ୍ତ କରିବାକୁ ଘୋଷଣା କଲେ । ସେ ଚାଲ୍ ନ ଚଳିବାରୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀ ଦଳ (SIT) ଗଠନର ସୁରାକ ଦେଇଛନ୍ତି ଏଇ ଗତ ୨୭ ତାରିଖରେ । ଏହାର ଗଠନ ନିର୍ଭର କରୁଛି ଓଡ଼ିଶା ହାଇ କୋର୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ।  ପରୀର ବାପା ମା ଯଦି ବସିଥିବା ବିଧାନସଭା ସାମ୍ନାରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରିନଥାନ୍ତେ ଓ ତଦ୍ଦ୍ଵାରା ବିଧାନସଭା ଦୁଲୁକି ନଥାନ୍ତା , ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଅନୁସନ୍ଧାନ କଥା ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କହିଥାନ୍ତେ କି? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ତାଙ୍କରିଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ।

ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ତଦନ୍ତ ପାଇଁ ରାଜିହେବା ଯାଏଁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଗଲେଣି । କିନ୍ତୁ ୧୪.୭.୨୦୨୦ରେ ପରୀ ନିଖୋଜ ହୋଇଥିବା ଏତଲା ପାଇ ଓ ୨୮.୭.୨୦୨୦ ତାରିଖରେ ରାଜ୍ୟ ଅପରାଧ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପ୍ରୟୋଗଶାଳା ଦ୍ଵାରା ତାହା ପରୀର ଶବ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ୨୭.୧୧.୨୦୨୦ ତାରିଖ ଯାଏଁ କୌଣସି ବିଶ୍ଵସନୀୟ ପଦକ୍ଷେପ ନନେଇଥିବା ସ୍ଥାନୀୟ ପୋଲିସ ଓ ଜିଲ୍ଲା ପୋଲିସମୁଖ୍ୟଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କି ପଦକ୍ଷେପ ନିଆ ଯାଇଛି? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । କାରଣ, ସେ ହିଁ ଏ ଉତ୍ତରର ଆଇନ ସମ୍ମତ ଅଧିକାରୀ ।

ଭୁବନଚାନ୍ଦ ହାତୀ ଓ ଶାନ୍ତନୁ ବିଷୋଇ ଆଇନ ସମ୍ମତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଚଳାଇଥିବା ବେଳେ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥ ଥିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଜବରଦସ୍ତି ଭର୍ତ୍ତି କରି ସେହି ନିଷ୍ପାପ ସାମାଜିକ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପାଇଁ ପୋଲିସ କାହିଁକି ଅପଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆମେ ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । ପୋଲିସ-ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।

ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଯେ, ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଘନିଷ୍ଠ ସହଯୋଗୀ ସୌମ୍ୟରଞ୍ଜନ ପଟ୍ଟନାୟକ ମଧ୍ୟ ନଭେମ୍ବର ୨୭ ତାରିଖରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପାଦିତ ସମ୍ବାଦରେ ଏକ ଅଗ୍ରଲେଖ ଲେଖି ନବୀନବାବୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶାସନରେ ଓଡ଼ିଶାର ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଅଧୋପତନ ଘଟିଛି ତାହା କହିବାକୁ କୁଣ୍ଠିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି ଏହି ଶାସନ ସମୟରେ “ପ୍ରଶାସକମାନେ କେବଳ ଅହଙ୍କାରୀ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ଵ କଥାଟିକୁ ମଧ୍ୟ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି ।“ ଏହା ଉପରେ ଆମେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟଭିମତ ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ । କାରଣ, ସେ ହିଁ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କ ଅଭିମତର ପ୍ରତ୍ୟଭିମତ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ । ତାଙ୍କ ଶାସନକୁ ତାଙ୍କରି ଜଣେ ସହଯୋଗୀ ଯେତେବେଳେ ଏସନ ଅପଶାସନର ଚରିତ୍ରପ୍ରମାଣପତ୍ର ଦେଇଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ହିଁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ତହିଁ ଉପରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ରଖିବା ବିଧେୟ ।

ତତ୍ରସ୍ଥ ପୋଲିସ ଯଦି ଅଭିସନ୍ଧିମୂଳକ ଭାବେ ଏହି ଅପରାଧ ତଦନ୍ତରେ ଅବହେଳା କରିନାହିଁ ବୋଲି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବୁଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ କାହିଁକି ସେପରି ଭାବୁଛନ୍ତି ତାହା ଅବିଳମ୍ବେ ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ କହିବା ବି ଦରକାର । ତା ନହେଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ ଯେ, ହତ୍ୟା ଘଟଣାକୁ ବାଏଁ ବାଏଁ ଉଡ଼େଇ ଦେବାକୁ ପୋଲିସ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଚଳାଇଥିଲା । ଏହି ଜଘନ୍ୟ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ଘଟାଇଥିବା ଅପରାଧୀ ସହ ସଲାସୁତରାରେ ଥିବା ପୋଲିସ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେ କି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ କରିଛନ୍ତି ବା କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ତାହା ତୁରନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ । କାରଣ ପୋଲିସ ଓ ପ୍ରଶାସନର ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ସେ ହିଁ ପରୀ ହତ୍ୟାକାରୀ ଏଯାଏଁ ଧରା ନା ହୋଇଥିବା ପାଇଁ ତଥା ଉପରେ ଆଲୋଚିତ ପୋଲିସ ଚରିତ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ ।


ବାଜପେୟୀଙ୍କ ହାତରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର-ମାରଣର ହତିଆର ଥିଲେ ଅର୍ଣ୍ଣବ, ବିଜେପି ହାତରେ ଏବେ ବି ; ତେଣୁ ଧନତନ୍ତ୍ରରେ ଝଡ଼

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ


ମଣିଷ ମାରଣ ଅପରାଧରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଗୋସ୍ଵାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟିର ନାମଜାଦା ନେତାଏ ଯେଉଁ ଅଶାଳୀନ ସମର୍ଥନ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଚାଲିଛନ୍ତି ତାହା ଆକସ୍ମିକ ନୁହେଁ , ଅଭ୍ୟାସଗତ । ଯାହାଙ୍କ ହେତୁ ବିଜେପି ଭାରତୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କ୍ଷମତା ମଦ ପ୍ରଥମେ ପିଇପାରିଲା, ସେହି ଅଟଳ ବିହାରୀ ବାଜପେୟୀ କ୍ଷମତାରେ ରହିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ମାରଣ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଧୂର୍ତ୍ତ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଗୋସ୍ଵାମୀ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ହତିଆର । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀ ଧନତନ୍ତ୍ରରେ ଝଡ଼ ଉପୁଯାଇଛି । ଏଥିରେ କୌଣସି ଅସ୍ଵାଭାବିକତା ନାହିଁ ।

କଥାଟିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତଃ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ଯିବାକୁ ହେବ ୨୦୦୩ ଶେଷଭାଗକୁ । ଛତିଶଗଡ଼ , ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ, ରାଜସ୍ଥାନ ଓ ଦିଲ୍ଲୀ – ଏହି ଚାରି ରାଜ୍ୟର ବିଧାନସଭାକୁ ନିର୍ବାଚନ ସରିଲା ସେ ବର୍ଷ ଡିସେମ୍ବର ପହିଲାରେ । ଭାରତର ସମସ୍ତ ପ୍ରବୀଣ ଭୋଟ ଆକଳକବୃନ୍ଦ ପୂର୍ବାନୁମାନ କରିଥିଲେ ଯେ, ଏ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ କଂଗ୍ରେସ ସୁନିଶ୍ଚିତ ଜିତିବ, ଯଦିଓ କେବଳ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶରେ ହିଁ କିଛି ଆଖିଦୃଶିଆ ଆସନ ପାଇବାକୁ ବିଜେପି ସମର୍ଥ ହୋଇପାରେ । ଲୋକସଭାକୁ ଓ ଅନ୍ୟ ବିଧାନସଭାମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ଥାଏ ୨୦୦୪ରେ । ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ବାଜପେୟୀଙ୍କ ଛାତିରେ ଛନକା ପଶିଲା । ସେତେବେଳକୁ ରାମାୟଣ ମହାଭାରତ ପରି ଲୋକପ୍ରିୟ ଧାରାବାହିକ ହେତୁ ଟିଭି ପ୍ରଭାବ ସାରା ଭାରତରେ କାୟା ବିସ୍ତାର କରିଥାଏ । ସରଦେଶାଇ ଓ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଖବର ପରିବେଷଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପାରଗ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇଉଠିଥାନ୍ତି । ବାଜପେୟୀ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଧରିଲେ । ଏମାନେ ଏପରିଭାବେ ବିଭ୍ରାନ୍ତିକର ପ୍ରଚାର ଚଳାଇଲେ ଯେ, କେବଳ ଦିଲ୍ଲୀ ଛଡ଼ା ଅବଶିଷ୍ଟ ୩ ପ୍ରଦେଶରେ ଜିତିଗଲା ବିଜେପି । ଦିଲ୍ଲୀରେ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅଧିକ ଥିବା ହେତୁ ଏହି ଦୁଇ ଟିଭି କଳାମେଣ୍ଢାଙ୍କ କିମିଆ ସେଠାରେ କାମ କରିନଥିଲା । ଟିଭି ସମ୍ବାଦିକଙ୍କୁ ଧରି ଭାରତକୁ ବୋକା ବନେଇ ହେବ ଓ କ୍ଷମତା ଅକ୍ତିଆର କରିହେବ – ଏହି ନବ ଅବଧାରଣା ନେଇ ବାଜପେୟୀ ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନ ଆଗୁଆ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ ଓ ବେଳହୁଁ ଆଗୁ ଲୋକସଭା ଭଙ୍ଗାଇଦେଲେ ।

ଏଇଠୁ ଆରମ୍ଭହେଲା ଏହି ଦୁଇ ମେଡିଆ କଳାମେଣ୍ଢାଙ୍କୁ ହତିଆର କରି ଭାରତର ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ମାରି ଧନତନ୍ତ୍ର ବନାଇବାକୁ ବାଜପେୟୀଙ୍କ ଧୂର୍ତ୍ତ ଅଭିଯାନ । ଏହି ଅଭିଯାନର ମୁଖ୍ୟ ହତିଆର ଥିଲେ ସରଦେଶାଇ ଓ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଗୋସ୍ଵାମୀ ଯୋଡ଼ି । ଏମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଲୋକଙ୍କ ଭେଜା ବିଧୌତିକରଣ ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଥିଲା ପ୍ରାୟ ୪୫୦ କୋଟି ଟଙ୍କା । ବାଜପେୟୀଙ୍କ ପ୍ରଚାରକବର୍ଗ “ଭାରତ ଉଦୟ” ନାମରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତିର ଏପରି କୁଝ୍ଝଟିକା ସୃଷ୍ଟି କଲେ ଓ ତାର ବିସ୍ତୃତିରେ ସରଦେଶାଇ ଓ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଯୋଡ଼ି ଏପରି ଲାଗିପଡ଼ିଥିଲେ ଯେ, ସେହି ତଥାକଥିତ “ଭରତ ଉଦୟ” ପ୍ରଜ୍ଞାପନ ଫଳକ ଉପରେ କଳାକନା ଢାଙ୍କିବାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ବାଜପେୟୀଙ୍କ ଗଣତନ୍ତ୍ର-ମାରଣ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଭାରତର ଲୋକେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ । ହାରିଲେ ବାଜପେୟୀ , ଜିତିଲା ଭରତ । ଅବସ୍ଥା ଏପରିଥିଲା ଯେ, ଧନତନ୍ତ୍ରର ଅନ୍ୟତମ ସେବାକାରୀ ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସର ତଦାନୀନ୍ତନ ସମ୍ପାଦକ ଶେଖର ଗୁପ୍ତା ସେହି କାଗଜରେ ଏକ ସ୍ଵାକ୍ଷରିତ ଅଗ୍ରଲେଖରେ ସ୍ଵୀକାର କରିଥିଲେ, “ ବସ୍ତୁତଃ, ଏ ନିର୍ବାଚନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଜପେୟୀଙ୍କ ଏନଡିଏକୁ କୋଳରେ ଧରି ଗୋଟେ ପଟେ (ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଓ ମୁଖ୍ୟ) ଗଣମାଧ୍ୟମ ଓ ଆର ପଟେ ଭାରତର ଜନ ସାଧାରଣ ଲଢେଇ କରୁଥିଲେ । ଏହା ଥିଲା ଗଣମାଧ୍ୟମ ବନାମ ଜନଗଣଙ୍କ ଲଢେଇ (“In reality, the battle was fought between the media with NDA in its lap at one side and the people of India at the other. It was a Press versus the people situation.” [ମଇ ୦୮ , ୨୦୦୪) । ସେ ସେହି ଜଘନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟପଟର ପ୍ରାମାଣିକ ଆଲୋଚନା କରି କହିଥିଲେ, ବାଜପେୟୀଙ୍କ ଅପଶାସନକୁ ଭଲ ଶାସନ ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି-ଧୌତିକରଣ ପାଇଁ (ଅର୍ଣ୍ଣବ ଅଧ୍ୟୁଷିତ) ଗଣମାଧ୍ୟମକୁ ଯେଉଁ ବିଭ୍ରାନ୍ତି-ସୌଦାଗରମାନେ କିଣିନେଇଥିଲେ ସେହି ବିଭ୍ରାନ୍ତି-ସୌଦାଗରମାନଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ଭୋଟ ଦେବାକୁ ଗଣମାଧ୍ୟମ ମାଲିକମାନେ ପ୍ରେସ-ସ୍ଵାଧୀନତାର ଦୁରୁପଯୋଗ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ , ତହିଁର ଅଧିକ ପ୍ରମାଣ ଆଉ କଣ ଦରକାର? ( “What more proof one needs to see that the media was bought over by the ‘feel-good’ merchants and the media owners were misusing freedom of press to make ‘noise’ to prod people to vote for those merchants?”) ଏଯନ । ଅର୍ଣ୍ଣବ ଓଗେର “ଓପିନିଅନ ପୋଲ” ଆଳରେ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ନୂଆ କାଇଦା ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ତହିଁ ଉପରେ ତଦନ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି କହିଥିଲେ କୁଳଦୀପ ନାୟାର (Marketing the Coalition )।

ବାଜପାୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ୨୦୦୩-୦୪ରେ ଯେମିତି, ମୋଦିଙ୍କ ପାଇଁ ୨୦୧୪ରେ ସେମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରିବାକୁ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ହିତ ଅପବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ପ୍ରେସ ସ୍ଵାଧୀନତାର । ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୬, ୨୦୧୪ରେ ମୁଁ ଲେଖିଥିଲି “Conduct of Arnab Goswami and Times Now reminds of the TV journalists’ foul play in 2004 election॰“ ଏହି ଚ୍ୟାନ୍ନେଲ ଛାଡ଼ି ଏହାପରେ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଗଢିଲେ ତାଙ୍କ ନିଜସ୍ଵ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ – ରିପବ୍ଲିକ ଟିଭି, ଯାହା ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମୋଦୀ ଓ ତାଙ୍କ ଦଳ ବିଜେପିର ସ୍ଵାର୍ଥର ପ୍ରହରୀ ଭାବେ କାମ କରୁଥିବା ଏବଂ ଏହି ଉତ୍ତେଜନାରେ ଟିଭି ପର୍ଦ୍ଦାରେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସମ୍ବାଦିକୀୟ ଶାଳୀନତାର ନିତ୍ୟ ନୈମିତିକ ହନନ ଚଳାଇଥିବା କୌଣସି ପ୍ରମାଣର ଅପେକ୍ଷା ରଖେନାହିଁ ।

କ୍ଷମତାଲୋଭୀ ବାଜପେୟୀ ନିଜକୁ କ୍ଷମତାରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଯଦି ୨୦୦୩-୦୪ରେ ୪୫୦ କୋଟି ଟଙ୍କା ବିନିମୟରେ ନିଜ ପ୍ରଚାର ପାଇଁ ଗଣମାଧ୍ୟମର ଦୁରୁପଯୋଗ କରିନଥାନ୍ତେ ତେବେ ହୁଏତ ପ୍ରେସ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଟେଷ୍ଟ ଟ୍ୟୁବରେ ଅର୍ଣ୍ଣବଙ୍କ ପରି ଲୋଭାସକ୍ତଙ୍କ ରୂପ ପରିଗ୍ରହଣ ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥାନ୍ତା କି ଲୋକଙ୍କୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରିବା କୌଶଳ ସମ୍ବାଦିକତାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପରିଚୟ ବୋଲି ଏକ ଭ୍ରମାତ୍ମକ ସଜ୍ଞା ପାଇପାରିନଥାନ୍ତା ।

ଯାହା ହେଉ, ତାଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀ ଉପରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ରଖୁଥିବା ଅଣବିଜେପି ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଓ ବୃତ୍ତିଜୀବୀ ସାମ୍ବାଦିକମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ପ୍ରାୟତଃ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଆସ୍ଫାଳନସର୍ବସ୍ଵ ଓ ଶାଳୀନତାବିବର୍ଜିତ ମତଲବୀ ସାମ୍ବାଦିକୀୟ ଆଚରଣ ସମ୍ପର୍କରେ ନିଜ ନିଜର କ୍ଷୋଭ ପ୍ରକଟ କରୁଛନ୍ତି , ଯେତେବେଳେ କି ଯେଉଁ ଶୈଳୀରେ ତାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଛି ତାହା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ସମ ପରିମାଣର ନାପସନ୍ଦ ବି ରହିଛି । କିନ୍ତୁ ଏ କଥା ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ , ତାଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀର ଶୈଳୀକୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ତାଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀର ଯଥାର୍ଥତା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇ ନାହାନ୍ତି । ଏହା ହୁଏତ ସାମାଜିକ ସଚେତନତାର ଭିନ୍ନ ଏକ ରୂପ ।

ଏହି ବାସ୍ତବତା ବିଜେପି ପାଇଁ ବୋଧଗମ୍ୟ ନୁହେଁ । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀକୁ ନେଇ ଧନତନ୍ତ୍ରରେ ଝଡ଼ ଉଠିଛି । ବନ୍ଧ୍ୟା ଝଡ଼ ।

ଦୁଃଖଭାର

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

‘କେତେବେଳେ କେମିତି’ ମୋ ପୁରୁଣା କବିତାଗୁଡ଼ିକର ଏକ ସଂହିତାୟନ । ତହିଁରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ କବିତାର ଶୀର୍ଷକ ‘ଦୁଃଖଭାର’ ।

କମ୍ମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ପାର୍ଟି ଦି ଭାଗ ହୋଇଗଲାବେଳେ କୈଫି ଆଜମିଙ୍କ ଶୋକଚ୍ଛ୍ଵାସ ଏପରି ଏକ କବିତାର ରୂପ ନେଇଥିଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦେ ଶବ୍ଦେ ଭରି ହୋଇଥିଲା  ଦୁଃଖଦଗ୍ଧ ଏକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ସମ୍ୟବାଦୀର ବୁକୁଫଟା ଖେଦ । ଉର୍ଦ୍ଦୁରୁ ତାକୁ ମୁଁ ଓଡ଼ିଆ ପଦ୍ୟାନ୍ତର କରିଥିଲି ସମ୍ଭବତଃ ସେହି ସମାନ ଭାବୋଚ୍ଛ୍ଵାସରେ ।

ଆଜି ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ କମ୍ମୁନିଷ୍ଟ ପାର୍ଟି ନିଜ ନିଜ ଭିତରର ବ୍ୟବଧାନ ହଟାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ମୋର ଏହି ଅନୁଦିତ କବିତାଟିକୁ କମ୍ମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ଐକ୍ୟ କାମନାରେ ମୁଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଛି ।

କବିତାଟି : ଦୁଃଖଭାର

ଏବଂ ତାହାର ଆବୃତ୍ତି :-

 

 

 

ଚୌକିଦାର ରହସ୍ୟ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ମୋଟେ ଜାଣିଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ମୋ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଅଟେ ତିଗିରିଆ, ଯାହା ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶରେ ଥିବା ସବୁଠୁ ସାନ ଅଥଚ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଜାନକୀର୍ଣ୍ଣ ଗଡ଼ଜାତ । ମୋ ପିଲାଦିନେ ଏଠି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଚୌକିଆ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରାହେଉଥିଲା ଓ ରାତିର ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ କଣ୍ଠରୁ ଶୁଭୁଥିଲା ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ – ହୁସିଆର । ଚୋରିଚପତ ନ ଥିଲା; ଲୋକେ ସୁଖରେ ଥିଲେ । ଆମ ରାଜା ବ୍ରିଟିଶ ସହ ଅଣାକ୍ରମଣ ଚୁକ୍ତି ସ୍ଵାକ୍ଷର କଲା ପରେ ଫୌଜଦାରୀ ଦଣ୍ଡବିଧି ଆଇନ ଲାଗୁହେଲା ଓ ଯଦି କେହି କିଛି ଭୁଲ କଲା ତେବେ ସେ ଆଇନଟିର କେଉଁ ଦଫା ଖିଲାପ କରିଛି ତାହା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ଗାଁ ଚୌକିଆଙ୍କ ଉପରେ ଜଣେ ଦଫାଦାର ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ । ଦଫାଦାର ଉପରେ ରହିଲେ ଜଣେ ଦାରୋଗା । ଦାରୋଗା ଓ ଦଫାଦାର ପଦବୀ ନାମକ୍ରମରେ ଚୌକିଆ ଚୌକିଦାର ହୋଇଗଲେ ।

ଥରେ କ୍ରିମିନୋଲୋଜି (ଅପରାଧ ବିଜ୍ଞାନ) ସମ୍ପର୍କିତ ଏକ ରଷିଆନ ବହି ପଢ଼ୁପଢ଼ୁ ଦେଖିଲି , ଅପରାଧପ୍ରବଣ ମାନସିକତା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୋଲିସ ଚାକିରିପାଇଁ ମନୋନୟନ ବେଳେ ଅଗ୍ରାଧିକାର ଦିଆଯିବା ଦରକାର ବୋଲି ତହିଁରେ ଲେଖାଥିଲା । ଏପରି ଅଗ୍ରାଧିକାର ଦିଆଯିବାର କାରଣ ବି ତହିଁରେ ଦର୍ଶାଯାଇଥିଲା । ତାହାହେଲା , ଅପରାଧୀର ସ୍ଵଭାଵ ଏପରି ଯେ,ଅପରାଧ-ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସମ୍ରାଟ ହେବାକୁ ସେ ସବୁବେଳେ ଚାହିଁବ ଓ ଆଖପାଖରେ ଥିବା ଅପରାଧୀମାନଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଚାପିରଖିବାକୁ ଚାହିଁବ । ତେଣୁ ଅପରାଧ ପ୍ରବଣ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପୋଲିସ କଲେ ସେ ତା ଆଖପାଖରେ ଥିବା ଅପରାଧୀମାନଙ୍କୁ ସାବାଡ଼ କରିବ । ପ୍ରତି ଡକାୟତ ଡାକୁ ସମ୍ରାଟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବାର କାରଣଟା ମୋତେ ଜଳଜଳ ଦିଶିଲା ।

ବହିଟିକୁ ମୁଁ ମନଧ୍ୟାନ ଦେଇ ପଢ଼ୁଥିବା ବେଳେ ମୋ ବାପା ମୋ ପଢ଼ାଘରେ ବସିଥିଲେ । ଅପରାଧ ବିଜ୍ଞାନର ଏହି ନିରୂପଣଟିକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି । ସେ କହିଲେ – ନୂଆ କଣ , ଏହା ତ ଆମେ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ ଜାଣୁଁ । ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି । ତିଗିରିଆ ପରି ଗଡ଼ଜାତରେ ଆଧୁନିକ ସୋଭିଏତ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଅପରାଧବିଜ୍ଞାନର ଏହି ପୋଲିସ ଚୟନ ତତ୍ତ୍ବ ଆଦିମ କାଳରୁ ସୁବିଦିତ ! କିପରି? ସେ କହିଲେ – କିରେ ! ଆମର ଯେଉଁ ଚୌକିଆ ନିଯୁକ୍ତ ହେଉଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ପରା ଚୋର ସମ୍ପ୍ରଦାୟରୁ ଚୟନ କରାହେଉଥିଲା ; ଫଳରେ ଆଖପାଖର ଚୋରମାନଙ୍କୁ ସେହିମାନେ ସାବାଡ଼ କରୁଥିଲେ । କଥାଟା ତ ଠିକ , ମୁଁ ଭାବିଲି । ବସ୍ତୁତଃ ମୋ ଜନ୍ମରାଜ୍ୟ ତିଗିରିଆରେ ଏପରି ଏକ ଜାତି ଥିଲେ (ଓ ଅଛନ୍ତି ) ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମତଃ ପରଧନ ଚୋରିକରିବା ମନୋବୃତ୍ତିର ଲୋକ । ସେହିମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ରାଜାମାନେ ଚୌକିଦାର ନିଯୁକ୍ତ କରୁଥିଲେ ଓ ସେମାନେ ବି ଚୌକିଦାର ହେବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ।

କୌତୁହଳର କଥା , ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଏକ ସ୍ପର୍ଶକାତର ପରିସ୍ଥିତିରେ ଚୌକିଦାର ଶବ୍ଦଟି ଆମ କାନ ଅତଡ଼ା ପକାଉଛି ! ଆମ ପୁର୍ବପୁରୁଷେ ବି ସେମାନଙ୍କ ବିସ୍ମୟ ପ୍ରକଟ କରି କହିଥିଲେ –
“କିଏ ବା ଅଛି କେଉଁ ମତେ
ତାହା ମୁଁ ଜାଣିବି କେମନ୍ତେ ?”

ହେ ମାତୃଭୂମି ! ନିଜକୁ ନିଜେ ରକ୍ଷାକର ।

ଆମକୁ ମିଛ କହିବାର ଅଧିକାର ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କର ଅଛି କି ?

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

କଟକ ତୁଳସୀପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଜେଜେବାପାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା କୋଠା ଥିଲା , ଯାହାର ନାମ ସେ ରଖିଥିଲେ ‘ଆନନ୍ଦ ଭବନ’ । ଏହାର ମରାମତି ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ପାଣ୍ଠି ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା । ଏହି ପୁରୁଣା ଘରେ ନିଜ ହାତରୁ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ରାଜ୍ୟବାସୀଙ୍କ ଟିକସ ପଇସାରେ ଏହାକୁ ମରାମତି ଓ ପୁନର୍ଘଠିତ କରି ରାଜନୈତିକ ଫାଇଦା ପାଇଁ ସେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ପିତା ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନାମରେ ଏଠାରେ ଏକ ସଂରକ୍ଷଣାଗାର ଓ ପାଠାଗାର ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ନବୀନ ବାବୁ କୌଶଳ କଲେ ଓ ଏହାକୁ “ଜାତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉତ୍ସର୍ଗ” କରିବାକୁ ଭାରତର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଶ୍ରୀ ରାମ ନାଥ କୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ଏହି ପ୍ରବଞ୍ଚନା କିପରି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପିତାନୁକ୍ରମିକ ତାହା ମୁଁ ପରେ କହିବି । ପ୍ରଥମେ ଏହି ପ୍ରବଞ୍ଚନା ସହ ସାମିଲ ହୋଇ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି କଣ କହିଲେ ତାହା ଦେଖାଯାଉ ।

ରାଷ୍ଟ୍ରପତି କହିଲେ, ଭାରତରେ ସମୁଦାୟ ଦୁଇଟି ଆନନ୍ଦଭବନ : ଗୋଟିଏ ଆଲ୍ହାବାଦରେ ଓ ଆରଟି କଟକରେ । ଏହି ଉଭୟ ଭବନ ଆମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ପ୍ରାଣକେନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ । ବିଜୁବାବୁଙ୍କ ପୈତୃକ ଘର ଏହି ଆନନ୍ଦଭବନରେ ଦେଶର ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ଵାଧୀନତାସଂଗ୍ରାମୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ସଂଗ୍ରାମର ଖସଡ଼ା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ ।

ଏପରି ଡାହା ମିଛ ଆମକୁ କହିବାକୁ କେଉଁଠୁ ଅଧିକାର ପାଇଲେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ?

ବିଜୁବାବୁଙ୍କ ବାପା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣ ପଟ୍ଟନାୟକ ଚାକିରୀ କରୁଥିଲେ ; ଚାକିରୀ ଛାଡିଲା ପରେ ଉତ୍କଳ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଥରେ ଅଧେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ଆମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ସହ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା । ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ବିଜୁ ବାବୁଙ୍କ ଏହି ପୈତୃକ ଘର ଆମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ମାନଙ୍କୁ ଜଣା ହିଁ ନଥିଲା । ଓଡ଼ିଶାର କୌଣସି ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ଏହି ଘର ସମ୍ପର୍କରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିନାହାନ୍ତି । ଅଥଚ ଆମ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ଭାଷାରେ ଏହା ଆମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ପ୍ରାଣକେନ୍ଦ୍ର ଥିଲା !

ଏପରି ବହୁ ମିଥ୍ୟାକଥା କହି ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପରି ଜଣେ ସ୍ବାର୍ଥାନ୍ଧ ମାଫିଆଙ୍କର ଯେଉଁ ଦେଶପ୍ରେମୀ ଭାବମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି ଚାଲିଛି ତାହାରି ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ କୋବିନ୍ଦଙ୍କ ବଖାଣକୁ ନିଆଯାଇପାରେ । କିନ୍ତୁ ଏତଦ୍ଦ୍ଵାରା ଆମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଗରିମାକୁ କଳୁଷିତ କରିବାକୁ ଯେଉଁ ଉଦ୍ୟମ ହୋଇଛି ତାକୁ ଅଣଦେଖା କରାଯାଇନପାରେ ।

ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ବା ତାଙ୍କ ଦପ୍ତର ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ସ୍ପଷ୍ଟୀକରଣ ଦେବା ଉଚ୍ଚିତ ।