ଡ. ମାୟାଧର ମାନସିଂହ : ଓଡ଼ିଆ ଅସ୍ମିତା, ବୁଦ୍ଧ ଓ ଚକ୍ରଧର ମହାପାତ୍ର

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ଡ. ମାୟାଧର ମାନସିଂହ ଥାନ୍ତି ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପାର୍ଟିର ମୁଖପତ୍ର ଦୈନିକ ସ୍ଵରାଜ୍ୟର ସମ୍ପାଦକ । ମୁଁ ସହକାରୀ ସମ୍ପାଦକ ଥାଏ । ଲୁଇସ ରୋଡ଼ରେ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପାର୍ଟି ନେଇଥିବା ଏକ ଭଡ଼ାଘରେ ଆମେ ଉଭୟେ ରହୁଥାଉ । ଦିନେ ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, ସୁଭାଷବାବୁ, ଆପଣ ଚକ୍ରଧର ମହାପାତ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି? ମୁଁ ମନା କଲି । ସେ କହିଲେ, ଆପଣ ସନ୍ଧ୍ୟା ୫ଟା ବେଳକୁ ବସାରେ (ସେହି ଭଡ଼ାଘରେ) ଥିବେ; ସେ ଆସିଲେ ଆମେ ମିଶିକି କିଛି ଆଲୋଚନା କରିବା । ସେ ଆପଣଙ୍କ ଗଡ଼ଜାତିଆ ଲୋକ । ଘର ନରସିଂହପୁର ।

ଠିକ୍ ସମୟରେ ଦେଖାହେଲା । ତାଙ୍କ ତିଗିରିଆ-ସମ୍ପର୍କ ଓ ମୋ ବାପାଙ୍କ ସହ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବନ୍ଧୁତା ଆମ ଉଭୟଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ଆକସ୍ମିକ ଦେଖା ସାକ୍ଷାତକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କଲା ।

ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଆଲୋଚନା । ଡ଼. ମାନସିଂହ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ, ବୁଦ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ଜନ୍ମିତ ପରି ଲାଗନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଗବେଷଣା ଦ୍ଵାରା ତାହା ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ପକ୍ଷେ ସମୟ ଓ ଦୈହିକ ଶକ୍ତିର ଅଭାବ । ତେଣୁ ସେ ଏହି ଦିଗରେ ଗବେଷଣା କରନ୍ତୁ, ସେ ସବୁ ପ୍ରକାର ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ । ଚକ୍ରଧରବାବୁ ଆଗ୍ରହର ସହ ରାଜି ହେଲେ ।

ଲୁଇସ ରୋଡ଼ର ସେହି ଘରେ ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ବୈଠକ ବସେ। ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଉପଲବ୍ଧିକୁ ପରିପୁଷ୍ଟ କରାଯାଏ ଓ ଆଉ କି କି ତଥ୍ୟ କିପରି ଠିକାଇବାକୁ ହେବ, ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଏ । ମୋର ପରମ ସୌଭାଗ୍ୟ ଯେ, ସରଜମିନ ତଦନ୍ତରେ ମୁଁ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ସହ ସାମିଲ ହୋଇପାରୁଥିଲି ।

ସେତେବେଳେ ମୋର ମନେ ହୋଇଥିଲା, ନିଜର ଓଡ଼ିଆତ୍ଵର ଗରିମା ପାଇଁ ସେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଶା ମାଟିର ପୁଅ ବୋଲି ଦର୍ଶାଇବାକୁ ବ୍ୟଗ୍ର ଥିଲେ । ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତର୍ପଣରେ ଥରେ ପଚାରିଥିଲି – ଆପଣ କ’ଣ ବୌଦ୍ଧ? “ମୋର ମନେ ହୁଏ, ଆମେ ସବୁ ଓଡ଼ିଆ ବୌଦ୍ଧ”, ସେ କହିଥିଲେ । 

ବହିଟି ଦରସମାପ୍ତି ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଇ ବହୁ ସ୍ୱନାମଧନ୍ୟ ଗବେଷକ ଓ ସମ୍ବାଦିକଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରାକ୍ ଆକଳନ ପାଇଁ ଡ. ମାନସିଂହ ହିଁ ତାହାକୁ ପଠାଇଥିଲେ ।

ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ବହିଟି ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା – କଟକର ଗ୍ରନ୍ଥମନ୍ଦିର ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ – ମୁଁ ତତ୍କାଳ ତାହା କିଣିଥିଲି । ମୋ ସହଯୋଗର ତହିଁରେ ସାମାନ୍ୟ ସ୍ୱୀକୃତି ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତହିଁରେ ମୋର ଦୁଃଖ ବି ନଥିଲା । କାରଣ, ସରଜମିନ ଗବେଷଣାର ଯେଉଁ କୌଶଳ ମୁଁ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଠାରୁ ବାସ୍ତବରେ ପାଇଥିଲି, ଯାହା ମୋତେ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଅନୁସନ୍ଧାନୀ ସାମ୍ବାଦିକ ହେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି, ତାହା ଏତେ ମହାର୍ହ ଯେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚିରକାଳ ଋଣୀ । କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ ଲାଗିଲା, ସେ ସେହି ବହିଟିରେ ଡ. ମାନସିଂହଙ୍କ ପ୍ରତି ସାମାନ୍ୟ କୃତଜ୍ଞତା ବି ଜ୍ଞାପନ କରିନଥିଲେ ।

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏହା ଅନୁଚିତ ବୋଲି କହିଥିଲି । ସେ ଦୁଃଖ କରିଥିଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସଂସ୍କରଣରେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସଂଶୋଧନ ନିଶ୍ଚୟ କରିବେ ବୋଲି କହିଥିଲେ ।

ତାହା କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଜୀବଦ୍ଦଶାରେ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ ।

ଆଜି ଓଡ଼ିଆ ଅସ୍ମିତାର ଅସୀମ ରୂପକଲ୍ପ ସେହି ଡ. ମାନସିଂହଙ୍କ ଜୟନ୍ତୀରେ, ଭାବୁଛି, ଚକ୍ରଧର ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ପୁସ୍ତକ The Real Birthplace of Buddha ପଛର ଏହି ଅପ୍ରକଟିତ ସତ୍ୟ ସଭିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଖିଦେବା ଉଚିତ ହେବ; କାରଣ , ମୋ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଯାହା, କେତେବେଳେ ଯଦି ମୁଁ ଆଖି ବୁଜିଦିଏ, ଏହା ଆଉ ଲୋକେ ଜାଣିବେନି ।

କୋଟିଆ ଉପରେ ଆପୋଷ ଆଲୋଚନା କରି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଓଡ଼ିଶାକୁ ପଛରୁ ଛୁରା ମାରିଛନ୍ତି: ନିବୃତ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

କୋଟିଆ ଉପରେ ଆନ୍ଧ୍ର ସହ କୌଣସି ଆପୋଷ ଆଲୋଚନା ଓଡ଼ିଶାକୁ ପଛରୁ ଛୁରା ମାରିବା ସହ ସମାନ । ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏହା ହିଁ କରିଛନ୍ତି । ନିବୃତ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ । ମୁଖ୍ୟ ଶାସନ ସଚିବ ସ୍ତରରେ ଏଥିପାଇଁ ଅଧିକ ଆଲୋଚନା ସକାଶେ ଯେଉଁ ପ୍ରଚାରିତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି ତାହା କୋଟିଆ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନ ଆସିବା ପାଇଁ ଆନ୍ଧ୍ରକୁ କହିବାରେ ସୀମିତ ରହୁ ।

ଅଣଓଡ଼ିଆ ଅଧ୍ୟୁଷିତ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଶାସନ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ଯେପରି ଛୁରି ମାରିଆସିଛି, ଓଡ଼ିଶା ସୀମାକୁ ବି ସେପରି ବିପନ୍ନ କରାଇଛି । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ସର୍ବସାଧାରଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବାହ ପାଇଁ ୧୮୭୦ରୁ ସୁଦୀର୍ଘ ୬୬ ବର୍ଷ କାଳ ଅଭୂତପୂର୍ବ ଆନ୍ଦୋଳନ ବଳରେ ୧୯୩୬ରେ ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇଥିଲା ଓଡିଶା ଓ ବାରମ୍ବାର ବିଶ୍ଳେଷଣ ଦ୍ଵାରା ତାର ଭୌଗୋଳିକ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ହୋଇଥିଲା । ତତ୍କାଳୀନ ମାଡ୍ରାସ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି ଅନ୍ତର୍ଗତ ତେଲୁଗୁଲୋକଙ୍କ ଚକ୍ରାନ୍ତ ପଣ୍ଡ କରି ସେହି ପ୍ରେସିଡେନ୍ସିରେ ଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଲୋକମାନେ ଓଡ଼ିଶାରେ ରହିବାକୁ ତୋଳିଥିଲେ ସଂଘର୍ଷ ଓ ତା ଫଳରେ ସେହି ପ୍ରେସିଡେନ୍ସିର କେଉଁ ଗାଁଗୁଡିକ ଓଡ଼ିଶାକୁ ହସ୍ତାନ୍ତରିତ ହେଲା, ତାହା ମାଡ୍ରାସ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି ତତ୍କାଳୀନ ଓଡ଼ିଶା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କୁ ଲେଖିକରି ଦେଇଥିଲା । ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କୁ ସେହିକାଳରୁ ଖଜଣା ପ୍ରଦାନ କରିଆସିଥିଲେ । ନବୀନବାବୁ ଆଗକୁ ଆଗେଇବା ପୂର୍ବରୁ ସେହି ଦଲିଲ ଓଡ଼ିଶା ସମ୍ମୁଖରେ ରଖନ୍ତୁ । ତହିଁ ଉପରେ ଆନ୍ଧ୍ରର ହସ୍ତକ୍ଷେପ ବରଦାସ୍ତ କରାଯିବନି, ଆପୋଷ ଆଲୋଚନା କଣ?

ମାଡ୍ରାସ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସିରୁ ଓଡ଼ିଶାକୁ ବହୁ ସଙ୍ଗର୍ଷ କରି ଆସିଥିଲା ଜୟପୁର ରାଜ୍ୟ । ତାହା ଏକ ସୁଗଠିତ ଭୂମଣ୍ଡଳ ଥିଲା । ତାର ସୀମା ସମଗ୍ରତଃ ସୁନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା । ଜୟପୁର ମହାରାଜା ବିକ୍ରମ ଦେଓ ବର୍ମା ତାଙ୍କ ଜମିଦାରୀକୁ ଓଡ଼ିଶା ସହ ମିଶାଇଥିଲେ ।

୧୯୫୨ରେ ଜମିଦାରୀ ଉଚ୍ଛେଦ ଆଇନ ଦ୍ଵାରା ଏହି ଜମିଦାରୀର ରାଜକୀୟ ଅସ୍ତିତ୍ଵ ଲୋପ କରାହୋଇ ଏହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସମସ୍ତ ସହର ଓ ଗ୍ରାମର ପ୍ରଶାସନ ଦାୟିତ୍ଵ ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସୁତରାଂ ସେହି ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମର ନିଖୁଣ ବିବରଣୀ ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ସମ୍ମୁଖରେ ରଖନ୍ତୁ ।

ଓଡ଼ିଶାର ସମସ୍ତ ଗଡ଼ଜାତ ଓ ଜମିଦାରୀ ସମେତ ସାରା ଓଡ଼ିଶାର ଭୁବନ୍ଦୋବସ୍ତ ୧୯୧୨-୧୩ରେ ବିହାର-ଓଡ଼ିଶା ଭୂଅଭିଲେଖ ଓ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ସମାହିତ ହୋଇଥିଲା । ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦସ୍ତାବିଜ ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ଅବିଳମ୍ବେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ । ତହିଁରୁ କୋଟିଆ ଅଞ୍ଚଳର ଭୂଚିତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ସୀମା ପ୍ରେକ୍ଷାପଟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ ।

ପ୍ରମାଣ ସହ ଅଦାଲତକୁ ନଗଲେ ବି ଓଡ଼ିଶା ଜିତିବ – ଏ କଥା ଓଡ଼ିଶା ସରକାର କିପରି ଭାବୁଥିଲେ , ତାହା ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଯଦି ନକହନ୍ତି, କିଏ କହିବ?

କେଉଁ କେଉଁମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତରେ ଓଡ଼ିଶାର ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଛୁରି ମାରିଛନ୍ତି , ତାହା ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ଜାଣିବା ଆବଶ୍ୟକ । ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତ ସମ୍ମୁଖରେ ଆମ ଅର୍ଜି କ’ଣ ଥିଲା, ଆନ୍ଧ୍ରର ଜବାବ କ’ଣ ଥିଲା, ଆମ ପ୍ରତିଜବାବ ଓ ଯୁକ୍ତି କ’ଣ ଥିଲା, କେଉଁ ପ୍ରମାଣ ଆମେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲୁ, କାହା ହେତୁ ଓ କେଉଁ କାରଣରୁ ଆମେ ଆମ ମକଦ୍ଦମାକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରିନଥିଲୁ – ଏ ସମସ୍ତ କଥା ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ସମ୍ମୁଖରେ ନବୀନବାବୁ ରଖନ୍ତୁ । ଆମକୁ ଜାଣିବା ଦରକାର ଯେ, କିଏ ଆମ ଜାତିକୁ ପଛରୁ ଛୁରା ମାରିଛି । କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଏ ଛୁରାମରାରେ ନବୀନବାବୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିବା ସନ୍ଦେହ ହେଉଛି ଏଇଥିପାଇଁ ଯେ, କୋଟିଆରେ ଏତେ କଥା ହୋଇଗଲାଣି, ଲୋକଙ୍କ ନେତା ଭାବେ ସେ ଥରକ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯାଇନାହାନ୍ତି । କେବେ ମଧ୍ୟ ଆନ୍ଧ୍ର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଓଡ଼ିଶାର ମକଦ୍ଦମା କି ସ୍ଥିତିରେ ଥିଲା, ତାହା ବୁଝିନାହାନ୍ତି ।

ଏଙ୍କୁ ଯଦି ଗୋପନ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ନିରଙ୍କୁଶ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଏ, କୋଟିଆ ଯିବ; କାରଣ  ଯେଉଁ କିସମର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତରେ ଆମେ ଅପଦସ୍ତ, ସେହି କିସମର ଲୋକେ ଏହି ଆଲୋଚନା ଚଳାଇବେ  । ଭାଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେମିତି ଆମକୁ ପଛରୁ  ଛୁରା ମାରିଛନ୍ତି, ସେମିତି ସୀମା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମାରିବେ । 

ଓଡ଼ିଶା ସୀମାରେ ଆନ୍ଧ୍ରର ଅନୁପ୍ରବେଶକୁ ନିଷିଦ୍ଧ କରିବାରେ ଉଚ୍ଚତମ ଅଦାଲତ ସକ୍ଷମ ହୋଇନାହାନ୍ତି । କାରଣ, ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ନିଜ ଅଭିଯୋଗକୁ ନିଜେ ସମର୍ଥନ କରିନାହାନ୍ତି ।  

ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀ ଆନ୍ଧ୍ର ସହ କି ଅପୋଷ ଆଲୋଚନା ? 

ଓଡ଼ିଶାର ସଶସ୍ତ୍ର ପୋଲିସ ବାହିନୀକୁ କାମରେ ଲଗାଅ । ପୋସ୍କୋ ପାଇଁ ପୋଲିସ ଲଗାଇ ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଥିଲ, ଟାଟା ପାଇଁ ପୋଲିସ ଲଗାଇ ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଥିଲ, ବିପ୍ଳବୀମାନଙ୍କୁ ପୋଲିସ ଲଗାଇ ମାରୁଛ , ଆମ ସୀମାରେ ଅନୁପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ପୋଲିସ ଲଗାଇ ମାର । ମାଇଚିଆ ପରି ଆମ ସୀମା ଲୁଣ୍ଠନକାରୀକୁ ବନ୍ଦାପନା କରନି, ପୁରୁଷ ପରି ଳଢ । ତା ପରେ ଭାରତର ଜାତି ଜାଗିବ , ସମାଧାନ ହେବ । 

 

 

ଆନ୍ଧ୍ର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ନବୀନଙ୍କ ଆଲୋଚନା ସିଧା ପ୍ରସାରିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ 

ଆନ୍ଧ୍ର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଆମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଯାହା କଥା ହେବେ ତାହା ସଙ୍ଗୋପନରେ ନହୋଇ ସିଧା ପ୍ରସାରଣକାରୀ କ୍ୟାମେରା ସମ୍ମୁଖରେ ହେଉ ବୋଲି ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଦାବି କରୁଛି  । 

କାରଣ , ଆମ ଜାତିର ଅଜ୍ଞାତରେ ସେ ପୋଲାଭରମରେ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ଵାର୍ଥ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାର ପ୍ରାମାଣିକ ପ୍ରତିବେଦନ ମୁଁ ବହୁପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି  । ଏବେ କନକନିଉଜ ପ୍ରତିବେଦିତ ଏକ ପ୍ରାମାଣିକ ବୃତ୍ତଚିତ୍ର ଏଠାରେ ଦେବି । ସୌମ୍ୟବାବୁ ନବୀନଙ୍କ ପୋଷାମାନିଲା ପରେ ଏହି ବୃତ୍ତଚିତ୍ରକୁ କନକ ନିଉଜ ଲୁଚେଇ ଦେଲାଣି ; ମାତ୍ର ମୁଁ ତାର ଏକ ନକଲ କରିଥିଲି ବୃତ୍ତିସ୍ଵାର୍ଥରେ, ଯାହା ମୁଁ ଲୋକସ୍ଵାର୍ଥରେଏଠାରେ ରଖିବାକୁ ଯାଉଛି ।

ତହିଁରୁ ଆପଣ ଜାଣିବେ, ଆମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଆମ ରାଜ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ କାଠପିତୁଳା ଭାବେ କାମ କରୁଛନ୍ତି । ସେ ଯେପରି ଏହାଙ୍କୁ ନଚାନ୍ତି, ଏ ସେପରି ନାଚନ୍ତି । ତେଣୁ, ଜଗନଙ୍କ ସହ ଏହାଙ୍କ ଆଲୋଚନା ଯଦି ସିଧା ପ୍ରସାରିତ ନହୁଏ, ଓଡ଼ିଆ ସ୍ଵାର୍ଥର ସେହି ଛଦ୍ମ ଘାତକ ଏହାଙ୍କୁ ଯାହା ମୁଖସ୍ଥ କରାଇଥିବେ ବା ପଢିବାକୁ ଦେଇଥିବେ, ଏ ତାହା ହିଁ କହିବେ । ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ତଦ୍ଦ୍ଵାରା ହୁଏତ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇପାରେ ।

ଏହି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ବିପଦର ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ ସେ ସିଧା ପ୍ରସାରଣ ଶୈଳୀରେ ଆନ୍ଧ୍ର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତୁ ।

ଏବେ ଦେଖନ୍ତୁ ଏହାଙ୍କ କରବାରର ପ୍ରାମାଣିକ ବୃତ୍ତଚିତ୍ର :

କିଶୋର ରଥଙ୍କ ତିରୋଧାନ , ବିଶ୍ଵାସ ନହେଉଥିବା ଏକ ଦୁଃଖଦ ସତ୍ୟ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ଏହା ହିଁ ସତ୍ୟ ଯେ, ବ୍ୟଙ୍ଗଚିତ୍ର ଜଗତର ସୃଜନଶୀଳ ବିପ୍ଳବୀ କିଶୋର ରଥ ଆଉ ଜୀବନରେ ନାହାନ୍ତି । ଏହାଠୁ ବଳି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଏଇକ୍ଷଣି ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ । ସେ କେବଳ ରାଜନୈତିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ, ସାମାଜିକ ବିଡମ୍ବନା ଉପରେ ବ୍ୟଙ୍ଗାତ୍ମକ କଟାକ୍ଷପାତ କରୁଥିଲେ, ତା ନୁହେଁ , ବିପଦକବଳିତ ମଣିଷକୁ ଆଶାଭରସାଦାୟକ ଉଦ୍ବୋଧନ ବି ଦେଉଥିଲା ତାଙ୍କ ତୁଳିକା ।

କରୋନାକବଳିତ ଜାତି ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଏ ଚିତ୍ରଟି ଦେଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତା ସତେ ଅବା ଅମୃତ ବରଷି ଥିଲା ।

ସେ ଜଣେ ଗଡ଼ଜାତିଆ ଥିଲେ ଓ ସେଥିପାଇଁ ସ୍ଵଭାବତଃ ବେଶ୍ ହସଖୁସିଆ ଓ ଗାଁ ରସିଆ ବି ଥିଲେ । ଖଣ୍ଡପଡ଼ା ମାଟିର ମୌଲିକ ଢୁମ୍ପା ବାଦ୍ୟକୁ ଏବ ସମାଜର ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ ଥିଲା ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ।

ଗତମାସରେ ଦୂର ଦର୍ଶନ ମାଧ୍ୟମରେ ଢୁମ୍ପା ପରିବେଷଣ କରାଇ ତାହା ସେ ଫେସବୁକ ମଞ୍ଚରେ ନିଜ କାନ୍ଥରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ । ସହୋଦରା ORISSA MATTERS ସେହି କାନ୍ଥରୁ ତାକୁ ଆପଣାଇଛି । ସେ କେତେ ପ୍ରଣୋଚ୍ଛଳ ଥିଲେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ତାହା ଏଠି ଉପସ୍ଥାପିତ କରି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଉଛି ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ।

ସ୍ମୃତିରେ ଦୀନକୃଷ୍ଣ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ 

ଆଠଗଡ଼ର ଏକ ବିଖ୍ୟାତ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦୀନକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ  ଅଗଷ୍ଟ ୨୮ ତାରିଖ ରାତି ୯.୪୫ରେ ଯେତେବେଳେ ଆଖିବୁଜିଲେ, ମା ଓଡ଼ିଶା ଏକ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଛେଉଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା ।  ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଫେସବୁକରେ ମୁଁ ଲେଖିଥିଲି :

ସେ ଅବସର ନେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନସଭା ପ୍ରଶାସନର ବୌଦ୍ଧିକ ବିଭବ ଥିଲେ । ବହୁ ବିଭାଗୀୟ କମିଟିର ମସ୍ତିଷ୍କ ଥିଲେ ସେ ହିଁ । ସେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିବା କମିଟିର ଆମେ ଯେଉଁ ରିପୋର୍ଟ ସେତେବେଳେ ପାଉଥିଲୁଁ, ତହିଁର ନେପଥ୍ୟ ବିନ୍ଧାଣି ଥିଲେ ସେ ହିଁ । ଏପରି କୌଣସି ବିଧାୟକ ନଥିଲେ, ଯେ କି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ନିର୍ଯ୍ୟାସ ନିରୂପଣ ପାଇଁ ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ମନେକରୁନଥିଲେ । ଜ୍ଞାନତାତ୍ତ୍ଵିକ ଆଲୋଚନାର ସେ ଥିଲେ ଏକ ଗନ୍ତାଘର । ପଠନପ୍ରିୟତା ସତେ ଯେମିତି ଥିଲା ତାଙ୍କ ସହଜାତ ।

ବନ୍ଧୁବତ୍ସଳତା ? ତାର ତୂଳନା ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ପରି ବନ୍ଧୁ ବତ୍ସଳ ଆଉ କାହାକୁ ମୁଁ ଏଯାଏଁ ଦେଖି ନାହିଁ । ଯେ ବନ୍ଧୁବତ୍ସଳ ସେ ତ ସ୍ବାଭାବିକ ଭାବେ ପରିବାର ବତ୍ସଳ । କିନ୍ତୁ ଏହି ସାଂସାରିକ ବାତ୍ସଲ୍ୟର ବହୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଥିଲେ । କାରଣ, ସେ ଥିଲେ ସର୍ବତୋଭାବେ ଦେଶବତ୍ସଳ ।

ଆଠଗଡ଼ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ , ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରତିପତ୍ତିଶାଳୀ କରଣ ପରିବାରର ଦାୟାଦ ଥିଲେ ଦୀନକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ । କିନ୍ତୁ ପରମାଣୁ ପରିମାଣର ବଂଶପ୍ରୌଢୀ ତାଙ୍କର ନଥିଲା । ଏହା ଥିଲା ତାଙ୍କର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ।
ସେ ନିଜେ ହିଁ ନିଜେ ଏକ ଛାୟାଛନ୍ନ ଯୁଗ ଥିଲେ । ଶେଷକ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସକ୍ରିୟ ଥାଇ ବୟସାଧିକ୍ୟରେ ଶନିବାର ଚାଲିଗଲେ ।

ଏକ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟିହେଲା, ଯାହାର ଗଭୀରତା ମାପିବା ମୋ ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।

ରାଜ୍ୟର ସବୁଆଡେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାର, ସମ୍ପ୍ରସାରିତ ପରିବାର ଓ ଆଠଗଡ଼ର ଯେଉଁମାନେ ସେ ପରିବାରର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ – ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ସମବେଦନା ଜଣାଉଛି ।

ଆଜିକୁ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦଶଦିନ ହୋଇଗଲା ।  ତାଙ୍କ ବଡ଼ଝିଅଟି ଅକାଳରେ  ଆକସ୍ମିକ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ଆଗରୁ ଆଖି ବୁଜିଛି ।  ଅବଶିଷ୍ଟ ତିନିଝିଅ ବୈଜୟନ୍ତୀ ପଟ୍ଟନାୟକ , ଦମୟନ୍ତୀ ପଟ୍ଟନାୟକ ଓ ଗାୟତ୍ରୀ ପଟ୍ଟନାୟକ ନିଜ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଓ  ସଂସାରରେ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତ । ସେମାନଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ପରିବାର ଓ ସମଗ୍ର ବନ୍ଧୁକୁଳକୁ  ନେଇ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ସହିଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଏହି ଦାରୁଣ ଦୁଃଖ ।   ମୋ ନିଜ ଦୁଃଖ ମୋ ଆଖି ପିଇଯାଉ ନୀରବରେ । 

କରୋନା କବଳରେ ଆମକୁ ପକେଇଦେଇଛନ୍ତି ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ 

ମେ ୪, ୨୦୨୦ରେ orissamatters.comରେ ମୋ ଲେଖାର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା : Corona Quagmire// Country Now a Lab of Death

ମେ 5, 2020ରେ ସୁରତରୁ ମିଳିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଦର୍ଶୀ ବିବରଣୀ ସହ ମୁଁ ଲେଖିଥିଲି Modi has made our land a lab of death

ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଦେଖୁଛି ନ୍ୟୁୟର୍କ ଟାଇମ୍ସର ଏକ ଆଲୋଚନାରେ ଏହି ଏକ କଥା କୁହା ହୋଇଛି ।

ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ –

ମନେପଡ଼େ ସେଇ ରାତି ସେଇ ସକାଳ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା କଟକ ସହରକୁ ଭିଜାଇଦେଇଥାଏ । ହଠାତ୍ ମନେ ହେଉଥାଏ ଗରମ ଯେମିତି କେବେ ବି ନଥିଲା । ସନ ୧୯୭୭ । ପହିଲି ରଜ । ଜୁନ ୧୩ । ରାତି ୧୨ । କଟକ ବଡ଼ ଡାକ୍ତରଖାନାର ପ୍ରସୂତି ବିଭାଗ ନର୍ସିଙ୍ଗ ହୋମ । ସବିତାରାଣୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ଡାକିଲେ –
ଶୁଣୁଛ, ‘ସିଷ୍ଟର’ଙ୍କୁ ଡାକିବ ?
କାହିଁକି?
ଭାବୁଛି, ବଥା ହେଲାଣି ।
ସିଷ୍ଟରଙ୍କୁ ଡାକିଲି । କେରଳୀ ନର୍ସ । ସଦା କର୍ମ ତତ୍ପର । ସ୍ନେହୀ । ନିରଳସ । ପ୍ରାଥମିକ ଯାଞ୍ଚ ସରିଲା । ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଡାକିବା କାମ ।

ଡାକ୍ତର ସୁଜାତା ମହାନ୍ତି, ସୁଖ୍ୟାତିସମ୍ପନ୍ନା ପ୍ରସୂତିବିଦ୍ୟା ବିଶେଷଜ୍ଞା, ସମ୍ପର୍କରେ ସବିତାରାଣୀଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଡଲୀ ଅପା । ତାଙ୍କରି ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଇଏ ଆରମ୍ଭରୁ । ତାଙ୍କ ନଣନ୍ଦ ମେଡ଼ିକାଲ କଲେଜର ମୁଖ୍ୟ ମାଟ୍ରନ , ବିଦେଶପଢୁଆ ବୁଢୀଅପା (ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟା ମହାନ୍ତି) ସତ୍ୟସାଇଙ୍କ ଭକ୍ତ । ସପ୍ତାହେ ତଳେ ପଟାପୂର୍ତ୍ତି ଗଲାବେଳେ ସାଙ୍ଗରେ ନିଜ ଭାଉଜଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ । କଟକ ଛାଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଦୁହେଁ ଆସି ସବିତାରଣୀଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା କରି କହିଥିଲେ EDD (ସମ୍ଭାବ୍ୟ ପ୍ରସବ ଦିବସ) ତ ୧୭ ତାରିଖ । ଚିନ୍ତା ନାହିଁ । ସେ ଆସି ୧୫ ରାତିରେ ପହଞ୍ଚିବେ । ମୋତେ କହିଥାନ୍ତି, ଯଦି ଦରକାର ପଡ଼ିବ , ପ୍ରମିଳାକୁ ଡାକିଦେବ ।

ଡାକ୍ତର ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତି । ମେଡ଼ିକାଲ କଲେଜରେ ଡଲୀ ଅପାଙ୍କ କନିଷ୍ଠ ସହଯୋଗୀ । ରହନ୍ତି ଚଣ୍ଡୀଛକରେ , ଏକ ବିଶାଳ ଛଣଛପର ଚାଳ ବଙ୍ଗ୍ଲୋରେ । ଚଣ୍ଡୀ ଛକରୁ କନିକା ଛକ ଆଡ଼େ ଯାଇଥିବା ରାସ୍ତାର ଆରମ୍ଭରେ ଡାହାଣପଟେ ସେହି ବଙ୍ଗ୍ଲୋଟି । ଚାରିପଟେ ପ୍ରାଚୀର ।

କାଳେ କେତେବେଳେ ଦରକାର ହେବ, ସେଥିପାଇଁ ଜଣେ କଟକବାସୀ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କଠାରୁ ମାଗି ଆଣିଥାଏ ସାଇକଲ । ସେଯାଏଁ କିଛି କାମରେ ଲାଗିନଥିଲା, ଏବେ ଲାଗିଲା । ସେଇଥିରେ ବାହାରିଲି ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଘରକୁ ।

ସେବର କଟକ ସହରର ରାସ୍ତା ସମ୍ପର୍କରେ ନକହିବା ଭଲ । ଅଜାଡ଼ି ହୋଇ ପଡୁଥାଏ ତୁହାକୁ ତୁହା ବର୍ଷା ; ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନର ବର୍ଷା । ବିଜୁଳି ଲିଭିଯାଇଥାଏ , ଅନ୍ଧାରଭରା ରାସ୍ତା । ଆଖି ଅନ୍ଧାରସୁହା ହୋଇଯାଇଥିବାରୁ ଅଳ୍ପ ଆଗରେ କଣ ଅଛି ବାରି ହେଉଥାଏ ।

ଚଣ୍ଡୀଛକ ପାଖେଇ ଆସୁଥାଏ । ଲୋକେ କହୁଥାନ୍ତି ଯେ, ନିଶାର୍ଦ୍ଧ ପରେ ଅଶରୀରୀମାନେ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି । ମାଡ଼ିମାଡ଼ି ପଡୁଥାଏ । ଯନ୍ତ୍ରଚାଳିତବତ୍ ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତିଙ୍କ ବଙ୍ଗ୍ଲୋ ଦୂଆରେ ପହଞ୍ଚିଲି ।

ଯେତେ ଯୋର ଶବ୍ଦ କଲେ ବି କେହି ଶୁଣିବାର ନଥିଲା । ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ଆଡୁ ଟର୍ଚ ପକାଇ କେହି ଜଣେ ଆସିଲେ । କର୍ତ୍ତବ୍ୟରତ କନଷ୍ଟେବଲ । ମୋ ଠୁ ସବୁ ଶୁଣିଲେ । କହିଲେ , ଠିକ ଅଛି, ମୁଁ ଏଇଠି ଠିଆ ହୋଇଛି । ତମେ ଗେଟ ଡେଇଁ ଭିତରେ ପଶ । ଯଦି କେହି କିଛି କହେ , ମୁଁ ତମ ସାକ୍ଷୀ ରହିବି । କାଳେ କୁକୁର ଥିବ? ସେ କହିଲେ – ନଥିବ ; ଥିଲେ ତ ଭୁକୁ ଥାନ୍ତା ।

ମୁଁ ଗେଟ ଡେଇଁ ଭିତରକୁ ପଶିଲି । କେତେ ସମୟ ଖଟଖଟେଇଲା ପରେ କେହି ଜଣେ ପୁରୁଷ ପଚାରିଲେ – କିଏ? ମୁଁ କହିଲି, ମୁଁ ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ । ଭିତରୁ ଶୁଭିଲା – ଯାଉଛି, ଯାଉଛି । ନାରୀ କଣ୍ଠ । ଆଶ୍ଵସ୍ତ ହେଲି ।

ଟର୍ଚ ଚିପି କବାଟ ଫିଟାଇଲେ ଡାକ୍ତର ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତି । ସବୁକଥା ଶୁଣିଲେ । ମୋତେ କହିଲେ , ସିଷ୍ଟରଙ୍କୁ କହନ୍ତୁ ଡେଲିଭରି ରୁମକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ଯାଉଛି ।

ମୁଁ କହିଲି, ବିକଳରେ ମୁଁ ଗେଟ ଡେଇଁ ପଶିଥିଲି ଜଣେ ପୋଲିସ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହାୟତାରେ ; ତାଲା ଫିଟିଲେ ବାହାରିବି । ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ କି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଫୁଟିଉଠିଥିଲା, ଅନ୍ଧାର ହେତୁ ଜାଣିବା ମୋ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା । ସେ ଚାବିଧରି ନିଜେ ଆସି ଗେଟ ଫିଟାଇଲେ । ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇରହିଥିବା ପୋଲିସ ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ମ୍ୟାଡ଼ାମ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗେଟ ଡେଇଁବାକୁ କହିଥିଲି । ଡାକ୍ତର ମହାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ ଓ ମୋତେ କହିଲେ ୟୁନିଟ ମୁଖ୍ୟ ଡାକ୍ତର ନିଶମଣି ପଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ।

ମୁଁ ସେହି କନଷ୍ଟେବଲଙ୍କ ଆଡ଼େ ଦୁଇ ହାତ ପ୍ରସାରିଲି । ସେ ପାଖେଇ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲାବେଳେ ମନେ ହେଲା , ଆମେ ନଜାଣିଥିବା ମଣିଷ ଭିତରେ ଛପି ନଥାଏ ସତେ କେତେ ମଣିଷପଣିଆ !

କିନ୍ତୁ ମୋ ଏହି ଧାରଣା ସଂଶୋଧନ ମାଗିଲା, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଡାକ୍ତର ନିଶାମଣି ପଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଭେଟିଲି । ଡାକ୍ତର ସୁଜାତା ମହାନ୍ତି ଯେଉଁ ୟୁନିଟରେ ଆସୋସିଏଟ ପ୍ରଫେସର , ଡାକ୍ତର ପଣ୍ଡା ସେହି ୟୁନିଟରେ ପ୍ରଫେସର । ତେଣୁ ସେ ଚାହିଁଲେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଟିମ ଯୋଗାଡ଼ କରିପାରିବେ । ସବିତାରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସିଜେରିଆନ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ଜରୁରୀ ବୋଲି କହିଥିଲେ ମୋତେ ଡାକ୍ତର ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତି ।

ରଜ ହେତୁ ଛୁଟି । କୌଣସି ପ୍ରଫେସର ଆସିବାର ନଥାଏ ।  ପ୍ରଫେସରଙ୍କ ବିନା ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଟିମ ଗଠନ ଅସମ୍ଭବ । ଡାକ୍ତର ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତି ହୁଏତ ଥିଲେ ପିଜି ଛାତ୍ରୀ ବା କ୍ଲିନିକାଲ ଟ୍ୟୁଟର । ତାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପାଇଁ ଟିମ ଗଠନ ଅସମ୍ଭବ । ସେ ତ ନିଜେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରି ନପାରନ୍ତି । କରିବ କିଏ ? ତେଣୁ ୟୁନିଟ ମୁଖ୍ୟ  ଡାକ୍ତର ପଣ୍ଡା ହିଁ ଭରସା । ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାସଘରେ ଭେଟିଲି । ସେ ଋକ୍ଷ କଣ୍ଠରେ ମୋ “ପ୍ରାର୍ଥନା” ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ । ସେତେବେଳେ ଘରୋଇ ଚିକିତ୍ସାକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଇର୍ଷାର ରାଜୁତି ।

ପ୍ରସୂତିବିଦ୍ୟା ବିଭାଗର ମୁଖ୍ୟ ଥାନ୍ତି ପ୍ରଫେସର ସୂର୍ଯ୍ୟମଣି ମିତ୍ର । ତାଙ୍କୁ ଭେଟିଲି । ଏକା କଥା ।

ମନେହେଲା , ସରିଯାଇଥିବା ରାତିରେ ସେହି ଅଜଣା କନଷ୍ଟେବଲଙ୍କ ଆଚରଣରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଆମେ ଜାଣିନଥିବା ମଣିଷମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମଣିଷପଣିଆ ଲୁଚିଥାଏ ବୋଲି ମୁଁ ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ଧାରଣା ଧାରଣ କରିଥିଲି ତାହା ଭୁଲ । ଅସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭିତରେ ମଣିଷପଣିଆ ଥାଏ । ସେ କନଷ୍ଟେବଲ ନିଶ୍ଚୟ ଥିଲେ ଅସାଧାରଣ ।

ତାଙ୍କ କଥା ଭାବୁ ଭାବୁ ନୈରାଶ୍ୟ ଭିତରେ ଅଶାର ଧାରେ ଆଲୋକ ଦିଶିଲା । ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଡି. ଆଇ. ଜି. ଦୂର୍ଗା ମାଧବ ମିଶ୍ରଙ୍କ କୋଠି । ସେ ମୋ ଗାଁ ତିଗିରିଆର ବୈରାଗୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ ନିକଟସମ୍ପର୍କୀୟ । ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭାଇନା ବୋଲି ଡାକେ । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲି । ସକାଳର ଖବରକାଗଜ ପଢୁଥିଲେ । ମୋ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ପୋଷାକ ଦେଖି ସେ ଜାଣିଗଲେ ଯେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ଅସୁବିଧାରେ ଅଛି ।

“କଥା କ’ଣ?” ବୋଲି ପଚାରିଲେ । ମୁଁ ସବୁକଥା କହି ସେ ମୋତେ ତୁରନ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ ବୋଲି କହିଲି । ସେ କହିଲେ, “ଭାଇ , ଏ ତ ଅସମ୍ଭବ କଥା ।  ଡାକ୍ତରଖାନା ବ୍ୟାପାରରେ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି ?” ମୁଁ କହିଲି, “ଘରୋଇ ଚିକିତ୍ସାଜନିତ ଈର୍ଷା ହେତୁ ସେମାନେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ମାରିଦେବାକୁ ବସିଛନ୍ତି । ମାରିଦେଲେ ପୋଲିସ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବ, ମାରିବା ପୂର୍ବରୁ ନୁହେଁ ?”

ଦୂର୍ଗା ଭାଇନା ଗମ୍ଭୀର ହୋଇଗଲେ , ତା ପରେ ଟିକେ ହସିଲେ । କହିଲେ, ଚା’ ଖା । ଦେଖେ, କ’ଣ କରିହେଉଛି ।”

ଯାହାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ସେ ଜଣେ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର । କହିଲେ, “ଡାକ୍ତର ସୁକୁମାର ମିତ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ , କହ ଯେ, ସବିତାରଣୀ କାନୁନଗୋଙ୍କର ଯଦି କିଛି କ୍ଷତି ହୁଏ, ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ଶ୍ରୀମତୀ ମିତ୍ର ଭୀଷଣ ଅଡୁଆରେ ପଡ଼ିବେ । ପୋଲିସ ପାଖରେ ଅଭିଯୋଗ ପହଞ୍ଚିଛି କି, ଘରୋଇ ଚିକିତ୍ସାଜନିତ ଈର୍ଷା ହେତୁ ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅବହେଳା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ନିହାତି ନିର୍ଭୁଲ ଭାବେ ହେବା ଦରକାର ଓ ସେ ନିରାପଦ ରହିବା ଦରକାର ।”

ଦୂର୍ଗା ଭାଇନାଙ୍କ ଘରୁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଡାକ୍ତର ମିତ୍ର ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲେ ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଟିମ ସଂଗଠିତ ହୋଇସାରିଥିଲା, ସବିତାରାଣୀ ଅପରେସନ ଥିଏଟର ଭିତରକୁ ଯାଇ ସାରିଥିଲେ । ସଫଳ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ବଳରେ ଯିଏ ଧରାକୁ ଆସିଲା, ସେ “ପୁଅଟିଏ” ବୋଲି ମୋ ପାଖକୁ ଝପଟି ଆସି ନର୍ସ ଯେତେବେଳେ କହିଲେ, ପ୍ରାଣର ଅବେଗରେ ତାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢେଇପକାଇବାକୁ ବସିଥିଲି । ନିଜକୁ ନିଜେ ସମ୍ଭାଳିଗଲି ।

ରଜ ପର୍ବରେ ଧରଣୀ ବୁକୁକୁ ଆସିଥିବା ହେତୁ ତାକୁ ଡାକିଲି ‘ରଜା’ ।
ସଂସାର ପାଇଁ ସେ ଶାଶ୍ଵତ । ଶାଶ୍ଵତ ପଟ୍ଟନାୟକ ।

ସଂସାର ବଦଳିଗଲାଣି । ଚଣ୍ଡୀଛକର ସେଇ ଚାଳ ମଣ୍ଡିତ ବଙ୍ଗ୍ଲୋ କେବେଠୁ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲାଣି ଆଧୁନିକ ହର୍ମ୍ୟମାଳାର ଚାକଚକ୍ୟମୟ ଆବର୍ତ୍ତରେ । ମୋ ପୁଅ ରଜା କେବଠୁ ଛାଡ଼ିଲାଣି ଜନ୍ମଭୂମି , ନିଜ ପାଇଁ ନିଜର ପରିଚୟ ତିଆରି କଲାଣି ଆମେରିକାରେ ।

କିନ୍ତୁ ସେହି ରାତିର ସେହି କରୁଣାମୟୀ ଡାକ୍ତର ପ୍ରମିଳା ମହାନ୍ତି, ନାମ ଭୁଲିଯାଇଥିବା ସେହି କେରଳୀ ନର୍ସ , ନାମ ପଚାରିପାରିନଥିବା  ଅଜଣା ସେହି କନଷ୍ଟେବଲ ଏବଂ ସକାଳର ସେହି ଦୁର୍ଗମାଧବ ମିଶ୍ର ମୋ ଛାତି ଭିତରେ ସେହିପରି ଅଛନ୍ତି, ବଦଳି ନାହାନ୍ତି । ବଦଳିବେ ନାହିଁ ବି ।

ସମୟ ବଦଳି ଯାଉଥିବ , କିନ୍ତୁ ସେଇ ରାତି, ସେଇ ସକାଳ ମନ ଭିତରେ ସେହିପରି ରହିଥିବ ଚିରକାଳ ।

(ରଜ, ୨୦୨୧)

ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ ସାମ୍ୟବାଦୀ ଶଶି ଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି ଆଉ ନାହାନ୍ତି

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ବହୁ ଦଶନ୍ଧି ତଳର ସେହି ଦିନ ସେହି ବାର ଆଉ ମନେନାହିଁ ; କିନ୍ତୁ ମନେ ଅଛନ୍ତି ଶଶିଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି , ଯିଏ ଆଉ ନାହାନ୍ତି , କରୋନା କବଳରେ ଗତକାଲି ବୁଜି ଦେଇଛନ୍ତି ଆଖି ।

କଟକ ବଡ଼ ଡାକ୍ତରଖାନା ପରିସରରେ ଥିବା କନିକା କଟେଜ ଭାଙ୍ଗିନଥିଲା । ବନ୍ଦୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଚିରସ୍ମରଣୀୟ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ନେତା ନାଗଭୂଷଣ ପଟ୍ଟନାୟକ ସେଇଠି ରହି ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିଲେ । ସଶସ୍ତ୍ର ପୋଲିସ ଘେରି ରହିଥିଲେ ଚାରିଆଡେ । ସେଇଠୁ ମୁଁ ଫେରୁଥିଲି ; ଦେଖିଲି, ମୋ ସମବୟସର ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୋଲିସ ସହ ଝଗଡ଼ାରେ ଲିପ୍ତ । ପୋଲିସ କହୁଛି ନାଗଭୂଷଣଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ାଯାଇପାରିବନି । ତାଙ୍କର ଏକା ଯିଦ , ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖାକରିବେ । ହୋଇପାରନ୍ତି ସେ ନକ୍ସଲପନ୍ଥୀ , କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ ଜୀବନ ବାଜି ଲଗାଇଦେଇଥିବା ସେ ଜଣେ ଆଗ୍ନେୟ ତପସ୍ଵୀ । ସେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବେ, ପ୍ରଣାମ କରିବେ, ଫେରି ଆସିବେ । ସେ ପୋଲିସକୁ କହୁଥାନ୍ତି, ନାଗ ଭୂଷଣଙ୍କର ସେ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ସମର୍ଥକ ନୁହନ୍ତି । ମାତ୍ର ନିଜର ସ୍ଵର ନଥିବା ଖଟିଖିଆ ମଣିଷ ପାଇଁ ଲଢୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ ନାଗ ଭୂଷଣ ଜଣେ । ତେଣୁ ସେ ଯାଇ ନୀରବରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବେ , ନୀରବରେ ଜଣାଇ ଦେବେ ଯେ, ମଣିଷ ପାଇଁ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା ମଣିଷକୁ ମଣିଷ ପୂଜା କରେ । ମୁଁ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ବ୍ୟାକୁଳ ଯୁକ୍ତି ଶୁଣୁଥିଲି । ପୋଲିସ ଅଫିସର କଣ ଭାବିଲେ କେଜାଣି, କହିଲେ- ହେଉ ଯାଆନ୍ତୁ , କେବଳ ଦେଖିବେ, ଚାଲି ଆସିବେ ।

ତାର ଦୀର୍ଘ କେଇ ବର୍ଷ ପରେ , ଇମର୍ଜେନ୍ସି କାଳରେ ହରାଇଥିବା ସାମ୍ବାଦିକ ପଦରେ ଓଡ଼ିଶା ଲେବର କୋର୍ଟ ତଥା ହାଇ କୋର୍ଟଙ୍କ ଆଦେଶ ବଳରେ ପୁନର୍ନିଯୁକ୍ତି ପାଇ ଜୟଦେବ ବିହାରରେ ଏକ ଡି ଟାଇପ୍ ଘରେ ଆବାସ ପାଇଲି । ଗୋଟିଏ ଛାତ ତଳେ ଛଅଟି ଘର । ମୁଁ ତହିଁର ବାସିନ୍ଦା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେଇଠି ରହୁଥିଲେ ଅଧ୍ୟାପକ ଜୟନ୍ତ ବିଶ୍ଵାଳ, ଅଧ୍ୟାପକ ଜିତେନ୍ଦ୍ର ନାରାୟଣ ଦାଶ (ଦାଶ ବେହନୁର), ଇଞ୍ଜିନିୟର ବେଜ , ଅପନ୍ନା ନାୟକ, ଶଶି ଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି । ପାଖରେ ରହୁଥିଲେ ଅଧ୍ୟାପକ ପ୍ରମୋଦ ମହାନ୍ତି , ଅଧ୍ୟାପକ ଏସ୍ . ଏନ୍. ପାତ୍ର । ପ୍ରମୋଦ ବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ମିଟୁନା , ପାତ୍ର ବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରବଣ, ଜିତୁବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ଜଜି, ଜୟନ୍ତବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ମୁନ୍ଳୁ , ଶଶିବାବୁଙ୍କ ପୁଅ ବୁଲୁ ଆଦିଙ୍କ ସହ ମୋ ପୁଅ ରଜା ନିମିଷକେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା ଯେମିତି ପାଣିରେ ପାଣି ମିଶିଯାଏ । ଦି ଦିନ ପରେ ଶଶିବାବୁ ଗସ୍ତରୁ ଫେରି ମୋ ବସାକୁ ଆସିଲେ ମୁଁ ନୂଆ କରି ତାଙ୍କ ମେଳକୁ ଆସିଥିବାରୁ ମୋତେ ସ୍ଵାଗତ ଜଣାଇବା ପାଇଁ । ପରସ୍ପର କିଛି ସମୟ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲୁ । କେଉଁଠି ଦେଖିବା ଦେଖିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା । ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋର ମନେ ପଡ଼ିଲା । ପଚାରିଲି, ଆପଣ କେବେ କଟକ ବଢ଼ ଡାକ୍ତରଖାନାର କନିକା କଟେଜରେ ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିବା ନାଗ ଭୂଷଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ? ସେ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ । କହିଲେ , ଆପଣ ତେବେ ସେଇ, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ପୋଲିସ ସହ ଯୁକ୍ତି ବି କରିଥିଲେ? ପରସ୍ପରକୁ କୋଳେଇ ନେଲୁ ।

ପରସ୍ପର ପରିଚିତ ହେବାକୁ ବସିଲାରୁ ଦେଖାଗଲା ସେ ମୋ ପିଉସାଶ୍ଵଶୁର କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ନିବାସୀ କିଶୋରୀ ଚରଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସାନ ସଡୂ ସୁଧୀରର ସମ୍ପର୍କୀୟ । ସେ କହିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ସହ ଭାବ ଜଗତରେ ମୋର ନିବିଡ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି । ମୁଁ ପଚାରିଲି , କିପରି? ସେ କହିଲେ, ନୂଆପାଟଣା ସୁତାକଳ ଶ୍ରମିକ ଯୁନିୟନ ସଭାପତିଙ୍କୁ କେ ଅବା ନ ଜାଣେ ! ଜାନକୀ ବାବୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥାଇ ବି ଓ ସୁତାକଳ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ସବୁ ଶ୍ରମିକଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇ ବି କଂଗ୍ରେସ ସେଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରମିକ ପାଇଲାନି ଯୁନିୟନ ଗଢିବାକୁ , ସବୁ ଶ୍ରମିକଙ୍କୁ ଆପଣ ସି ପି ଆଇ ଶିବିରକୁ ନେଇଆସିଥିଲେ ! ମୁଁ ପଚାରିଲି, ଆପଣ କିପରି ଜାଣିଲେ ? ସେଇଠୁ ଜାଣିଲି ଯେ ସେ ସେତେବେଳେ କୃଷି ବିଭାଗର ସହନିର୍ଦ୍ଦେଶକ (କାର୍ପାସ) ଥିଲେ ଓ ନୂଆପାଟଣା ସୂତା କଳକୁ ଯେଉଁ କପା ଆସୁଥିଲା ତାର ଗୁଣ ଯାଞ୍ଚ କରିବାକୁ ସେହି ସୂତା କଳକୁ ନିୟମିତ ଗସ୍ତ କରୁଥିଲେ ।

ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ଭାବେ ସେ ଥିଲେ ଯେତିକି କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ ସେତିକି ବେସାଲିସ୍ । ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେବି । କୃଷି ବିଭାଗର ସହନିର୍ଦ୍ଦେଶକ (କାର୍ପାସ) ପଦାଧିକାର ବଳରେ ସେ ଏକ ସରକାରୀ ଜିପ୍ ପାଇଥିଲେ । ସବୁ ସରକାରୀ ଅଫିସରଙ୍କ ଘରକୁ ସରକାରୀ ଗାଡି ଆସେ ଓ ନିଆ ଅଣା କରେ । ଶଶିବାବୁ ନିଆରା । ସେ ନିଜର ଏକ ମୋପେଡ ରଖିଥାନ୍ତି । ସେଥିରେ ଯିବା ଆସିବା କରନ୍ତି । କାରଣ, ସେ ଭାବୁଥିଲେ , ଅଫିସକୁ ଯିବା ଅଫିସରଙ୍କର ନିଜ ଦାୟିତ୍ଵ । ସେଥିପାଇଁ ସରକାରୀ ଗାଡି କାହିଁକି ବ୍ୟବହୃତ ହେବ? ମୁଁ ଦେଖେ, ଯଦି ସରକାରୀ ଗସ୍ତ ଅଛି, ଭୁବନେଶ୍ଵର ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, କେବଳ ସେହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆହୋଇଥିବା ସରକାରୀ ଗାଡି ସେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।
ଦ୍ଵିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋମହର୍ଷଣକାରୀ । ଭୁବନେଶ୍ଵରରୁ ବଦଳି ହୋଇ ସେ ଅନୁଗୁଳ ଜିଲ୍ଲା କୃଷି ଅଧିକାରୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି । କୃଷି ବିଭାଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାୟିତ୍ବରେ ଥାନ୍ତି ଶ୍ରୀନିବାସ ରଥ । ଥରେ ସେ କୋଣସି କାମରେ ଅନୁଗୁଳ ଗଲେ ଓ ବିଭାଗୀୟ ଗେଷ୍ଟ ହାଉସରେ ତିନିଦିନ ରହିଲେ । ତାଙ୍କ ଘରୋଇ ସଚିବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ “ସାହେବ”ଙ୍କ ନିତ୍ୟ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ କିଣି ପ୍ରଥମ ରାତ୍ରିରେ ଶଶିବାବୁଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପଡିଥିଲା । ସେହି ସମାନ ସାମଗ୍ରୀ ଦେବାକୁ ତହିଁ ପରଦିନ ରଥଙ୍କ ଘରୋଇ ସଚିବ ଯେତେବେଳେ ତଲବ କଲେ, ଶଶିବାବୁ ପଚାରିଲେ , କାଲି ପରା ଦେଇଥିଲି? ଉତ୍ତର ମିଳିଲା – ସାହେବ ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ଵିତୀୟ ଥର ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତିନି । ଶଶିବାବୁ ପ୍ରତିବାଦ ନ କରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଦିନ ଦୁଇ ସେଟ୍ ସାମଗ୍ରୀ ପଠାଇଲେ ଏବଂ ଶେଷ ଦିନ ତହିଁର ଦାମ୍ ଦାଖଲ କରିବାକୁ ଦୋକାନ ରସିଦ ସହ ଘରୋଇ ସଚିବଙ୍କୁ ଚିଠି କଲେ । ଘରୋଇ ସଚିବ ରାଗରେ ଲାଲ୍ ହୋଇଗଲେ । ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା କୃଷି ଭିଭାଗୀୟ ଉପନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ନିଜ ଆଡୁ ସେ ଟଙ୍କା ଦାଖଲ କରି ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ଭାଳି ନେଇଥିଲେ । ଅଳ୍ପ କେଇଦିନ ପରେ ଶଶିବାବୁଙ୍କର କଳାହାଣ୍ଡି ବଦଳି ହୋଇଥିଲା । ସେଠାରେ କେତେବର୍ଷ ଧରି ବିକ୍ରି ହୋଇପାରିନଥିବା ବାଦାମ ବିହନ ପାଇଁ ଶଶିବାବୁଙ୍କୁ ଦାୟୀ କରି ତାଙ୍କ ବେତନ ବନ୍ଦ କରାଗଲା । ଶଶିବାବୁ ତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବାଦ ପତ୍ର ପଠାଇଲେ । ସେତେବେଳକୁ କୃଷି ଉତ୍ପାଦନ କମିଶନର ହୋଇଥାନ୍ତି ଶ୍ରୀମତୀ ସି ନାରାୟଣାସ୍ଵାମୀ । ନଥିଟି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ କୃଷି ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ମହେଶ୍ଵର ପଟ୍ଟନାୟକ । ନାରାୟଣାସ୍ଵାମୀ ତାଙ୍କଠୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଶଶି ଭୂଷଣ ମହାନ୍ତି କିପରି ଲୋକ । ସେ କହିଲେ – ସେ ତ ମୋର ଛାତ୍ର ଥିଲା, ପରେ ମୋର ସହକର୍ମୀ ହେଲା । ମୋ ବିଚାରରେ ତା’ଠୁ ବଳି ସଚ୍ଚୋଟ, ସତ୍ ସାହସୀ , ସ୍ପଷ୍ଟବାଦୀ କର୍ମଚାରୀ କୃଷି ବିଭାଗରେ ନାହାନ୍ତି । ଶଶିବାବୁଙ୍କ ଉପରେ ଜାରି ହୋଇଥିବା ବେତନ ବନ୍ଦ ଆଦେଶ ତୁରନ୍ତ ବାତିଲ ହେଲା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରମୋଶନର ପଥ ପରିଷ୍କାର ହେଲା ।

ତାଙ୍କ ତିରୋଧାନରେ ମୁଁ ଏହା ହିଁ କହିପାରେ ଯେ, ସରକାରୀ ଚାକିରିରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସାମ୍ୟବାଦ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତି ରଖିଥିବା ଜଣେ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ଆଖି ବୁଜିଦେଲେ ।



କୋଭିଦ୍ ଚିକିତ୍ସାଳୟକୁ ରୋଗୀର ତଥ୍ୟ ଇଣ୍ଟର୍ନେଟରେ ରଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଉ

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ମୋର ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଫୋନ ଆସିଲା । “ପୁଅଟି କିମ୍ସ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି କୋଭିଦ୍ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ, ଖବର କିଛି ପାଉନି ; ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ।” ଗତ ଦୁଇଦିନ ଧରି ଚେଷ୍ଟା କରି ମୁଁ ତାର କୌଣସି ଖବର ପାଉନି ସେହି ଡାକ୍ତରଖାନାରୁ । ଯେହେତୁ ତାର କୋଭିଦ୍ ଚିକିତ୍ସା ଚାଲିଛି ତା ସହ ରହିବା ପାଇଁ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କୀୟ ବା ସହାୟକଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନାହିଁ । ପରିବାର ଲୋକେ ଜାଣିବେ କିପରି?

ଚିକିତ୍ସାରେ ଅବହେଳା ଓ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ନେଇ ଉଠୁଥିବା ଅଭିଯୋଗ ଆକାଶଛୁଆଁ । ଚିକିତ୍ସାରତ ରୋଗୀ ସମ୍ପର୍କରେ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ରଖିବା ସମ୍ପୃକ୍ତ ଚିକିତ୍ସାଳୟର ଧର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅପରାଧ । ରାଜ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅରାଜକତା ଚାଲିଛି ସେଥିରେ ଏ ଅପରାଧ ଧରିବ କିଏ?

ଏ ମହାମାରୀ ସାରା ବିଶ୍ଵକୁ ଚହଲାଇ ଦେଇଛି । ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନେତୃତ୍ବରେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ଏହାକୁ ସାମ୍ନା କରୁଛି । ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଶାସନିକ ଭୁଲଭଟକାଠୁ ଭଲ ଅଧିକ ଓ ଏଥିପାଇଁ ଆମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଶଂସନୀୟ । ମାତ୍ର ଡାକ୍ତରଖାନାମାନଙ୍କରେ ଚିକିତ୍ସାଧୀନ ଅନ୍ତେବାସୀ ରୋଗୀ (indoor patient)ମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ପରିବାରବର୍ଗଙ୍କୁ ଯେପରି ଅନ୍ଧକାରରେ ରଖାଯାଉଛି ତାହା “ବାପା ପୁଅ ରାତି ଅନିଦ୍ରା, ମୁଗୁରା ପଛ ମେଲା” ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କଲାଣି ।

ଏହାର ନିରାକରଣ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚିକିତ୍ସାଧୀନ ଅନ୍ତେବାସୀ ରୋଗୀର ଖବର ଇଣ୍ଟର୍ନେଟରେ ଉପଲଭ୍ୟ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । କୋଭିଦ୍ ହସ୍ପିଟାଲମାନେ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଲାଭ ପାଉଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଉ ନିଜସ୍ଵ ୱେବସାଇଟ ସ୍ଥାପନ କରି ତହିଁରେ ଅନ୍ତେବାସୀ ରୋଗୀମାନଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟବସ୍ଥା ନିୟମିତ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଓ ତାହାକୁ ଶେଷପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ୟତନ କରିବା ପାଇଁ । ଯୁଦ୍ଧକାଳୀନ ଭିତ୍ତିରେ ଏହାକୁ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତ କରାଯାଉ ।

ହୋରୀ // ରଙ୍ଗର ନୁହଁ , ରକ୍ତର

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ
ହୋରୀ ରଙ୍ଗର ଖେଳ ନୁହେଁ, ରକ୍ତର ଖେଳ । ଶୋଷକର ରକ୍ତରେ ପିଚ୍କାରୀ ଖେଳିଥିଲେ ଷୋଳସହସ୍ର ନାରୀ ଯାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଛି ମହାଭାରତର ସଭାପର୍ବରେ । ମଣିପର୍ବତରେ ଏକ ଦୁର୍ଭେଦ୍ୟ ଦୁର୍ଗ ତିଆରିକରି ଯୌନପିଶାଚ ଭୌମାସୁର ସେଠାରେ ଷୋଳସହସ୍ର ଯୁବତୀଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖି ଯଦ୍ଦୃଛା ସଂଭୋଗ କରୁଥିଲା । ତାର ସହଯୋଗୀ ମୁରାସୁର ସେହି ଦୁର୍ଗ ଚାରିପଟେ ୬୦୦୦ ଫାଶ ଲଗାଇଥିଲା , ଯହିଁରେ ଖଞ୍ଜା ଥିଲା ଏପରି ସୁତୀକ୍ଷ୍ନ ଛୁରି ଯେ, ଯେ ବି ସେ ଦୁର୍ଗ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲା, ଫାଶରେ ଛନ୍ଦିହୋଇ ଛୁରୀରେ କଟି ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରୁଥିଲା । ତ୍ଵଷ୍ଟାଙ୍କ ଝିଅ କଶେରୁଙ୍କୁ ଭୌମସୁର ଅପହରଣ କରି ସେହି ଦୁର୍ଗକୁ ନେଇଗଲା । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଚକ୍ରରେ ସେହି ଫାଶଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି କଶେରୁ ସମେତ ସେହି ୧୬୦୦୦ ବନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଯୌନ ଶୋଷଣରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ଓ ସେହି ଅତ୍ୟାଚାରୀମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ । ପିଚ୍କାରୀ କରି ସେହି ଅତ୍ୟାଚାରୀମାନଙ୍କ ରକ୍ତରେ ହୋରୀ ଖେଳିଥିଲେ ଅତ୍ୟାଚାରିତା ନାରୀମାନେ । ଅତ୍ୟାଚାରୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଗ୍ରାମ କଲାବେଳେ ଆମେ ଓଡ଼ିଆଏଁ ପ୍ରାୟତଃ କହିଥାଊଁ , “ରକ୍ତରେ ହୋରୀ ଖେଳିବି, ମନେ ରଖ୍ ।”

ଶୋଷକ-ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ବ୍ୟାଧମାନେ ହୋରୀକୁ ରଙ୍ଗର ପର୍ବ ବୋଲି କହି ଏହି ଲୋକପର୍ବର ଐତିହ୍ୟଠାରୁ ଆମକୁ ଦୂରେଇ ରଖିଛନ୍ତି ; କାରଣ, ଶୋଷଣର ଶେଷ ପାଇଁ ଦିନେ ଯେ  ଖେଳା ହେବ ଅସଲ ହୋରୀ – ରକ୍ତର ହୋରୀ  – ହୁଏତ ଏହି ଆଶଙ୍କା ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଅଛି । 

orissamattersରେ ୨୦୧୪ ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୭ରେ ମୁଁ ଲେଖିଥିଲି

Holi is not a festival of color; by origin, it is celebration of squirting in blood of the oppressor