Saubhasya

Official Website of Sri Subhas Chandra Pattanayak of Tigiria

ମା ଧାନକୁଟୀ ପୁଅ ନାଗର : ସମ୍ବାଦ ସମ୍ପାଦକଙ୍କ ଆଗୁଆ ବିଚାର

by Subhas Chandra Pattanayak

ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ

ଦୈନିକ ଖବରକାଗଜ ‘ସମ୍ବାଦ’ର ମାଲିକ-ସମ୍ପାଦକ ବାବୁ ସୌମ୍ୟରଂଜନ ପଟ୍ଟନାୟକ ତାଙ୍କ କାଗଜର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ଆଜି ଯାହା ଲେଖିଛନ୍ତି, ତାର ଶିରୋନାମା ହେଲା “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟର ଆଗୁଆ ଚିନ୍ତା” । ଆଗାମୀ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପାଇଁ “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟ ଓଡିଶା” ଭାରତୀୟ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଉଭୟ ହକି ଦଳର “ପ୍ରଯୋଜକ ହେବ” ବୋଲି “ଗତ ୧୫ ତାରିଖରେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ଏକ ତାରକା ହୋଟେଲରେ ପୂର୍ବତନ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ତାରକା ଖେଳାଳୀମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଆୟୋଜିତ ଉତ୍ସବରେ ଭାରତୀୟ ହକି ସହ ଯେଉଁ ଚୁକ୍ତି ସ୍ବାକ୍ଷରିତ ହେଲା” ସେଥିପାଇଁ ସେ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି କହିଛନ୍ତି । ଓଡିଶା ପରି ଏକ “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟର ଏପରି ଆଗୁଆ ଚିନ୍ତା ନିଶ୍ଚୟ ଅଭିନନ୍ଦନୀୟ” ବୋଲି କହିଛନ୍ତି ଶ୍ରୀ ପଟ୍ଟନାୟକ ‘ଆମ ଘରର ହାଲଚାଲ’ରେ ।

ଗୋଟିଏ ଖବର କାଗଜ ଯେତେବେଳେ “ଆମ ଘର” ବୋଲି କହେ ସେତେବେଳେ କାଗଜଟି ଏକୁଟିଆ ତା ମାଲିକର ହୋଇରହେନାହିଁ ; ତାହା ହୋଇଯାଏ ସେହି କାଗଜକୁ ନିରୋଳା ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା ଦେଉଥିବା ଅର୍ଥାତ୍ ଟଙ୍କା ପଇସା ଦେଇ ତାକୁ କିଣୁଥିବା ସମଗ୍ର ପାଠକ ସମାଜର । ସମ୍ବାଦକୁ ପଇସା ଦେଇ କିଣୁଥିବା ମୁଁ ଜଣେ ପାଠକ । ତେଣୁ “ଆମ ଘରର ହାଲଚାଲ”ରେ ମୁଁ ହଲଚଲ ହେବା ସ୍ବାଭାବିକ । କାରଣ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଆତ୍ମପ୍ରଚାର ପାଇଁ ବା ବେପର୍ବାୟ ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ନିଜକୁ ବହୁତ ବଡ଼ ଦେଖେଇହେବା ପରି ନବୀନଙ୍କ ମାନସିକ ରୋଗକୁ ଖୋରାକ ଯୋଗାଇବା ପାଇଁ ମୋ “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟ”ର ରାଜକୋଷ ଉଜାଡିଦିଆଯିବାକୁ ମୁଁ କେବେ ବି ସମର୍ଥନ କରିନପାରେ ।

ସୌମ୍ୟ ବାବୁ ଗୋଟିଏ ଅଗଧାଡ଼ିଆ ଖବରକାଗଜର ମାଲିକ ଓ ସମ୍ପାଦକ । ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି “ଗତବର୍ଷ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନେ (ହକି) ଖେଳ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କରିବାରୁ ଓହରି ଗଲେ, ଓଡ଼ିଶା ଏ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମକୁ ହାତକୁ ନେବାପାଇଁ ସାହସ କଲା ।” ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ଓହରି ଗଲେ, ତାହା ଯଦି ସମ୍ବାଦ ସମ୍ପାଦକ ଆମକୁ କହିଥାନ୍ତେ ଓ କହିଥାନ୍ତେ ଏଥିରେ ଆମ ରାଜକୋଷରୁ କେତେ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନେ ନାରାଜ ହୋଇ କି କ୍ଷତି ସହିଲେ ଓ ଆମେ ରାଜି ହୋଇ କି ଲାଭ ପାଇଲୁ, ତେବେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ସାମ୍ବାଦିକୀୟ ଦାୟିତ୍ବ ସେ ତୁଲାଇପାରିଥାନ୍ତେ । ସେ କହିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ତାହା ସେ ଆକଳନ କରିନାହାନ୍ତି ଓ ସେହେତୁ ତାହା ତାଙ୍କୁ ଜଣାନାହିଁ । ସୌମ୍ୟବାବୁଙ୍କର ଯଦି ସାମ୍ବାଦିକୀୟ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ଥାଏ, ତେବେ, ଯେହେତୁ ସେ ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ଉଠାଇ ଆମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଶତଜିହ୍ଵ ହୋଇଉଠିଛନ୍ତି, ତହିଁର ନିର୍ଭୁଲ ଖର୍ଚ୍ଚ ବିବରଣୀ ସଂଗ୍ରହ କରି ତାଙ୍କୁ ପଇସାଦେଇ କାଗଜ କିଣୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଅବଗତ କରାଇବା ଉଚିତ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ କୁଣ୍ଠା ସହ ଆମ ଦାତାକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦାନକୁ ମିଳାଇ ଆମ “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟ” ତଦ୍ଦ୍ଵାରା “ଆଗୁଆ ରାଜ୍ୟ” ବର୍ଗରେ ପହଂଚିପାରିଲା କି ନାହିଁ ତାହା ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ।

ଆମ ଦାତାକର୍ଣ୍ଣ ଆଗାମୀ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଯାଏଁ “ଭାରତୀୟ ହକି ଦଳର ପ୍ରଯୋଜକ” ହେବାକୁ ଓଡିଶାକୁ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ କରାଇଛନ୍ତି । ଦାତାକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅବଦାନ କ୍ରୀଡା ଜଗତରୁ ଜାତିବାଦ ଦୂର କରିବ ବୋଲି ଯୁକ୍ତିବାଢ଼ି ସମ୍ବାଦ ସମ୍ପାଦକ ପୁନଶ୍ଚ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଏହାକୁ “ଦଳମତ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସ୍ଵାଗତ କରିବା କଥା ।” ଦାତାକର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ପାଖରେଥିବା ବହୁକୋଟି ଟଙ୍କାରୁ ବା ତାଙ୍କ ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ଆଗାମୀ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ କାହିଁକି, ତାଙ୍କ ଶେଷ ନିଃଶ୍ବାସ ଯାଏଁ ଭାରତରେ ଯେଉଁଠି ଯେତେବେଳେ ହକି ଖେଳ ହେବ ତହିଁର “ପ୍ରଯୋଜକ” ସାଜିବାରେ ଆମର କିଛି ଆପତ୍ତି ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ “ଆଗୁଆ ରାଜ୍ୟ”ମାନେ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେଉଥିବା ବେଳେ ସୌମ୍ୟବାବୁଙ୍କ ଦାତାକର୍ଣ୍ଣ ଯଦି ଆମ “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟ”ର ନିଅଣ୍ଟିଆ ରାଜକୋଷ ଉଜାଡ଼ି ଆର୍ଥିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଧିକ “ପଛୁଆ” ହୋଇ ପଡ଼ିରହିବାକୁ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ କରିଥାନ୍ତି ତାକୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ନିନ୍ଦା କରିବୁ ।

ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ପାଇଁ ଏପରି ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିବାକୁ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ କିଏ ? ଏ ବର୍ଷ ନ ହେଲେ ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ ଏଇ ଦିନକୁ ତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀତ୍ଵର ଆୟୁଷ ଶେଷ । ତା ପରେ ସେ ଆଉ ଥରେ ବିଧାନସଭାକୁ ଆସିବେ କି ନାହିଁ ତାହା ଲୋକେ ଠିକ କରିବେ । ତେଣୁ ହକି କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ସହ ଆଗାମୀ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ହକି ଖେଳର ସମସ୍ତ ଖର୍ଚ୍ଚ ତୁଲାଇବାକୁ ଚୁକ୍ତି କରିବାକୁ ବିଦାୟମୁଖୀ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ନୈତିକ ଅଧିକାର କେଉଁଠୁ ଆସିଲା ? ସମ୍ବାଦ ସମ୍ପାଦକ ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ନ ଉଠାଇ ଏପରି ଏକ ଅର୍ଥହାନୀକାରକ ଚୁକ୍ତି ହେତୁ “ଗର୍ବ” ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି । କୌଣସି ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ଅଭିସନ୍ଧି ହେତୁ ଚାଟୁକାରୀତା ପ୍ରଦର୍ଶନ ଯଦି ତାଙ୍କ ଅଗ୍ରଲେଖର ଅଭିପ୍ରାୟ ହୋଇନଥାନ୍ତା , ତେବେ ସେ ଦୁଇଟି ମଞ୍ଜ ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଥାନ୍ତେ : ପ୍ରଥମତଃ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଯାଏଁ “ଭାରତୀୟ ହକି ଦଳର ପ୍ରଯୋଜକ” ହୋଇ ଓଡିଶା କେତେ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବ ଓ ସେ ଟଙ୍କା କେଉଁ ସୂତ୍ରରୁ ଆଣିବ; ଦ୍ବିତୀୟତଃ, ସେଥିପାଇଁ କିଏ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲା, କିଏ ଗ୍ରହଣ କଲା ଓ ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ କେବେ କେଉଁ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ଅନୁମୋଦନ ଦେଲା । ଓଡିଶା ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ ଯେ, ସେ ଯାହା ଚାହିଁବେ ତାହା କରିଚାଲିବେ ଓ ତାଙ୍କ ଚାଟୁକାର ସାଜିଥିବା ଖବରକାଗଜ ମାଲିକ / ସମ୍ପାଦକମାନେ ସେ ବାବଦରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନାକୁ ନିଜ ବାକ୍ ଚାତୁରୀର ରାହୁଛୟା ତଳେ ଚାପି ରଖିବେ ।

ସାରା ଭାରତ ଜାଣେ ଓ ସମ୍ବାଦ ପରି ଖବରକାଗଜମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟ” ଭାବେ ଓଡିଶାକୁ ଦେଖାଇ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ବାରମ୍ବାର “ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ରାଜ୍ୟ” ପାହ୍ୟା ଦାବି କରୁଛନ୍ତି । ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ତାରକା ହୋଟେଲରେ ହକି ପାଇଁ ଦାତାକର୍ଣ୍ଣ ସାଜି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଭାରତୀୟ ହକିର ପ୍ରଯୋଜକ ହେବାକୁ ଘୋଷଣା କରିବାର ଦିନକ ପରେ ଗତକାଲି ନୀତି ଆୟୋଗର ଉପସଭାପତି ରାଜୀବ କୁମାରଙ୍କ ପାଖରେ ନବୀନ ବାବୁ ନେହୁରା ହୋଇଛନ୍ତି ଅର୍ଥନୈତିକ ପଛୁଆ ବର୍ଗରେ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଦୟା ପାଇଁ । ଅବିଭକ୍ତ କୋରାପୁଟ ବଲାଙ୍ଗୀର କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାଞ୍ଚଳରେ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଯୋଜନାର ପୁନଃ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ, ପଛୁଆ ଅଂଚଳ ଉନ୍ନୟନ ପାଣ୍ଠି ପ୍ରଦାନ ଇତ୍ୟାଦି ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଅନୁରୋଧର ଅନ୍ତର୍ଗତ । ଆର୍ଥିକ ଦୁଃସ୍ଥିତି ଯେତେବେଳେ ଓଡ଼ିଶାର ଏକମାତ୍ର ପରିଚୟ , ସେତେବେଳେ ଆଗାମୀ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଯାଏଁ “ଭାରତୀୟ ହକି ଦଳର ପ୍ରଯୋଜକ” ହେବାକୁ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏତେ ନସରପସର କାହିଁକି ?

ରାଜ୍ୟରେ ପଇସା ନାହିଁ ଯେ, ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୁସ୍ତକ ଯୋଗାଇ ହେଉନି ; ଶ୍ରେଣୀରେ ବସି ପାଠ ପଢିବାକୁ ଛାତ ଯୋଗାଇ ହେଉନି; ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦରମା ଦେଇ ହେଉନି; ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଔଷଧ ଯୋଗେଇ ହେଉନି; ଖାଲିପଡ଼ିଥିବା ପଦପଦବୀ ପୁରଣ କରିହେଉନି; ଶହେକେ ଅଶୀ ଲୋକ ଅର୍ଦ୍ଧାହାରରେ ଟଙ୍କିକିଆ ଚାଉଳ ଖାଇ ଢୋକେ ପିଇ ଦଣ୍ଡେ ଜୀଇ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ; ଖାଦ୍ୟାଭାବଜନିତ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟହାନୀ ଓ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ତାଣ୍ଡବ ରଚୁଛି ଜନ୍ମରୁ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ବୟସର ଶିଶୁଙ୍କ ଜୀବନରେ ; ଚାଷ ପାଇଁ କରଜ କରି, ସରକାରୀ ପ୍ରବଂଚନା ହେତୁ କରଜ ଜାଲରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଚାଷୀ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରୁଛି ; ଫସଲର ଅଭାବୀ ବିକ୍ରିପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଛି; କରଜ କବଳରୁ ନିସ୍ତାର ପାଇଁ, ଦିନେ ଓଳିଏ ବଂଚି ରହିବା ପାଇଁ, ବଂଚେଇନପାରିବାର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମା ବିକିଦେଉଛି ତାର ପିଲାକୁ ; ଓଡ଼ିଶାର ଅଧିବାସୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସଂଗୃହୀତ ବିରଳ ତାଳପତ୍ର ପୋଥି ସବୁକୁ ସରକାରୀ ମ୍ୟୁଜିଅମରେ ପୋକ ଖାଇଯାଉଛନ୍ତି ପାଣ୍ଠି ଅଭାବରୁ ମୁଦ୍ରଣ ହୋଇପାରୁନି ବୋଲି; ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳର ଖେଳାଳୀମାନେ ଉଧେଇପାରୁନାହାନ୍ତି ଖେଳପଡିଆ ଅଭାବରୁ ; ଅଥଚ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନୀ ପ୍ରଦେଶମାନେ ରାଜି ନହେଉଥିବାବେଳେ ଧନହୀନ ଓଡିଶାକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଯାଏଁ “ଭାରତୀୟ ହକି ଦଳର ପ୍ରଯୋଜକ” ହେବାକୁ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ କରାଇ ଓଡ଼ିଶାର ଅର୍ଥ ବରବାଦ କରିବା କେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତାର ପରିଚୟ ?

ଓଡ଼ିଆରେ ଏକ ଢଗ ଅଛି । ତାହା ହେଲା “ମା ଧନକୁଟୀ , ପୁଅ ନାଗର । ରସ ସାଗର ।” ମା କୁଟୂତୁଣୀ ଭାବେ ଜୀବିକା ଅର୍ଜନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେହି ମାଆର କଷ୍ଟଲବ୍ଧ ଆୟକୁ ମନଇଛା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ନିଜକୁ ବଡ଼ଲୋକ ଭାବେ ଦେଖାଇହେବା ଲୋକକୁ ବୋକା କୁହାଯାଏ । ବୋକାମୀ ଏକ ମାନସିକ ବ୍ୟାଧି । ଏହି ବ୍ୟାଧି ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁଧୁରି ନଗଲେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ତାକୁ ଥଟ୍ଟାରେ କହେ “ରସ ସାଗର” ! “ଭାରତୀୟ ହକି ଦଳର ପ୍ରଯୋଜକ” ସାଜିଥିବା “ପଛୁଆ ଓଡିଶା”ର ବୋକାମୀ ଦେଖି ଅଣଓଡ଼ିଆଏ  ନାକରେ ରୁମାଲ ଦେଇ ଏଇନେ ହସୁଥିବେ । ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ କହୁଥିବେ, “ମା ଧନକୁଟୀ , ପୁଅ ନାଗର । ରସ ସାଗର ।”   

ଏହାର ନିରାକରଣ ଆବଶ୍ୟକ । କିନ୍ତୁ କେମିତି ହେବ , ଯଦି ସମ୍ବାଦ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଖବରକାଗଜର ସମ୍ପାଦକ ଏହାକୁ “ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟର ଆଗୁଆ ଚିନ୍ତା” ବୋଲି ଲୋକଙ୍କୁ କହନ୍ତି ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଗର୍ବ ପ୍ରକଟ କରନ୍ତି ?

Advertisements

I solemnly accept the epithet ‘Basha Samanta’

by Subhas Chandra Pattanayak

ଓଡ଼ିଶାର ଅନ୍ୟତମ ସର୍ବଜନପ୍ରିଯ କାଳଜୟୀ କବି ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତ ସିଂହାରଙ୍କ ଜନ୍ମଭୁମିରେ , ତାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଜୟନ୍ତୀ ତିଥିରେ , ‘ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାହିତ୍ୟ ପରିଷଦ’ ପକ୍ଷରୁ ମୋତେ ଗତ ମାଘ ସପ୍ତମୀ ତିଥି ଜାନୁଆରୀ ଚବିଶ ତାରିଖରେ ‘ଭାଷା ସାମନ୍ତ’ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିବା ହେତୁ ମୁଁ ନିଜକୁ ଧନ୍ୟ ମନେକରୁଛି । ଯେଉଁ ମହାନୁଭବମାନେ ଏହି ପଦବୀ ପାଇଁ ମୋତେ ଯୋଗ୍ୟ ବିବେଚନା କରିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ମୁଁ ନତମସ୍ତକ ; କାରଣ, ଆମ ଭାଷାରେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଆମେ ଚଳାଇଥିବା ଭାଷା ଆନ୍ଦୋଳନ ପ୍ରତି କଵିଭୂମିର ଶୁଭାଶୀଷ ହିଁ ଏହାର ମାନପତ୍ରଟିରେ ପ୍ରକଟିତ ହୋଇଛି, ଯହିଁରେ ଲେଖା ଅଛି :

“ବିଦଗ୍ଧ କବି ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତ ସିଂହାରଙ୍କ ଜନମାଟିରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ସାରସ୍ବତ ବଧେଇ ଜଣାଉଛୁ । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସାହିତ୍ୟ ଆଜି ଅବକ୍ଷୟମୁଖୀ । ଏହିପରି ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ସମୟରେ ଆପଣ ଭାଷା ଜନନୀ ପଦରୁ ଶୃଙ୍ଖଳ ଖୋଲିବାର ଦାୟିତ୍ବ ଲିଭାଉଛନ୍ତି ।”

ଏହି ସ୍ବୀକୃତି ଭାଷା ଆନ୍ଦୋଳନ ଚଳାଇଥିବା ସାରା ଓଡ଼ିଶାର ଅନନ୍ୟ କଳାପତାକା ଅଭିଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ନୀତିନିଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ପ୍ରତି ବିଦଗ୍ଧ ଭୂମିର ପବିତ୍ର ସ୍ବୀକୃତି । ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀକୁ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଇ ବିନମ୍ରତାର ସହ ସମସ୍ତ ଭାଷାମୂକ୍ତିଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ମୁଁ ଏହି ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି । ଏହି କଥା ମୁଁ ଏଠାରେ ସନ୍ନିହିତ ନିବନ୍ଧରେ ବି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛି ।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଜନନୀର ଜୟ ହେଉ ।
PAGE-8 (Editorial).pmd

ନିଜେ ଗୋପପୁର ନିଜେ ମଥୁରା

by Subhas Chandra Pattanayak

ସିଏ ମୋର ଦୁର୍ବଳତା
ପୁଣି ମୋର
ଦୁର୍ବଳତା-ଦୂରକାରୀ ବଳ
ମୋ ନିଖିଳ ସଂଘର୍ଷରେ
ସିଏ ମୋର ଚିର ସହଚର ∣

ତା କଥା ପଡ଼ିଲେ ମନେ
ପୃଥିବୀ ପଳାଏ କ୍ଷଣେ ,
ପଳାଏ ସଂସାର;
ପଳାଏ କୁଆଡେ଼ ମୋର ବୋଧଶକ୍ତି
ମୁଁ ଆଉ ନ ରହେ ନିଜର ∣

ଶୋଇବା ଆଗରୁ ଯଦି
ନଭମଞ୍ଚେ
ଫେସଟାଇମ
ଅବା ହ୍ବାଟ୍ସଅପେ
ରୂପ ତାର ଝଳେ ,
ନିଦ ଆସେ ଅସୀମ ଶାନ୍ତିରେ ∣

ନିଦ ଶେଷେ
କାକଳିର ତାଳେ ତାଳେ
ରବିକରେ
ତାହାରି ଉଦୟ
ଜୀବନକୁ କରେ ଆଭାମୟ ;
ଜୀବନ୍ମୟ ହୁଏ ମୋର
ସକଳ ସମୟ ∣

ମୋଓଠୁ ଦୂରରେ ସିଏ ,
ସିଏ ବି ମୋ ପଞ୍ଜରା ଭିତରେ ;
ଶୟନେ ସ୍ବପନେ ଥାଏ
ଥାଏ ଜାଗରଣେ ମୋର ନିଖିଳ ସତ୍ତାରେ ∣

ତଥାପି ନ ମାନେ ଆଖି
ଖୋଜିବୁଲେ ତାହାରି ବଦନ
ଶୁଣିବାକୁ ସ୍ବର ତାର କାନପାତେ
ଶୁଣେ କିନ୍ତୁ ନିଜର ରୋଦନ !

ଯଶୋଦା ମା ଯେତେବେଳେ
ବାହୁନି ଉଠିଲେ –
“କୋଇଲି ଲୋ କେଶବ ଯେ ମଥୁରାକୁ ଗଲା
କାହା ବୋଲେ ଗଲା ପୁତ୍ର ବାହୁଡ଼ି ନଇଲା ∣”
ସେ କ’ଣ ଜାଣି ନଥିଲେ ଯେ ,
ସେ ନିଜେ ନିଜ ଗୋପପୁର
ଏବଂ ନିଜେ ହିଁ ମଥୁରା ?

ବୋଧଶକ୍ତି
ମଣିଷଠୁ ମଣିଷର
କେତେ ଦୂର ?
ସତେ କେତେ ଦୂର ?

26.11.2017

Kuni Apa – The One Not To Be Forgotten

by Subhas Chandra Pattanayak

Subhas Chandra Pattanayak

Death dose not make everybody die. Some remain unforgettable for their humanitarian virtues. Smt. Shnehalata Pattanayak, Kuni Apa to many, is one such person.

Here is a solemn obituary:-

apashora-kuni-apa

Late Lamented Kahnu Charan Pattanayak

by Subhas Chandra Pattanayak

Subhas Chandra Pattanayak
On January 30, 1984, my elder father Kahnu Charan Pattanayak who had adopted me from the moment of my birth had passed away. He had shaped my life. Here is a very short account:

my-father

ORISSA IN QUAGMIRE: CHIEF MINISTER CONTINUES TO CHEAT

by Subhas Chandra Pattanayak

Subhas Chandra Pattanayak
Orissa is blatantly cheated in matter National Eligibility cum Entrance Test (NEET-UG)- 2017-18 as the State Government has proposed that English should be the medium of examination. This test is meant to select the most talented students of the nation for medical education. One may peruse the article published in Suryaprava on December 27, 2016 to get apprised on the harm done to Orissa.on-non-inclusion-of-oriya-in-neet-copy

Demonetization: The harm Modi has done

by Subhas Chandra Pattanayak

Subhas Chandra Pattanayak’s write-up in Nitidin, November 22, 2016:

bipadare-bharata

Bhasha Andolan, Orissa: Origin and Purpose

by Subhas Chandra Pattanayak

This article in Oriya is published in Suryaprava on June 28, 2016. Reproduced here for reference of the participants in the world’s unique movement.

Here is the write-up.

bhasha-andolan-its-origin-and-purpose

 

 

Demonetization: The Real Danger to India

by Subhas Chandra Pattanayak

Subhas Chandra Pattanayak
Had demonetization been the real instrument to eliminate black money, the turmoil we Indians have been pushed into would have been worth suffering.

But, from behind the screen of demonetization, the real danger is threatening India.

Here is how I perceive it:

bipadare-bharatara-antahkarana

Kalinga War and Kali of Orissa

by Subhas Chandra Pattanayak

Subhas Chandra Pattanayak

A man called Markandey Katju, who, once upon a time, had headed the Press Council of India, has attracted acrimonious attention of Orissa by spreading wrong information on Kalinga War, through the social media FaceBook. Failure of history to record what exactly had happened in Kalinga War has given birth to a bit confusion in certain circles in Orissa too. Even some learned Oriyas doubt if Ashok was a reality and a war like Kalinga war was really fought. Against this backdrop, for these Oriyas, I reproduce here a relevant extract from my book SRIJAYA DEVANKA BAISSI PAHACHA.

The link below shall lead to the relevant portion of my book.

kalinga-yuddha-o-kali